24 Ocak 2011 Pazartesi

Kinder Sürpriz

Hafta sonu annemdeyiz.

Bu evin değişik kuralları var. Saat başı gidilmezse sanki hepimiz açlıktan ölürmüşüz gibi bir rutinle markete gidiyorlar. Durmadan, üşenmeden. Her defasında da Dila peşlerine takılıyor. Bunu, canı sıkıldığı için yaptığını düşünürken acı gerçeği dün farkettim. Yaklaşık iki saat içinde, ayrı ayrı olmak üzere dayısı, anneannesi ve teyzesiyle bir şeyler almaya gitti. Ve hepsinde de kinder sürprizle döndü eve. Kinder sürpriz, bana yapılabilecek en kötü sürpriz! En fazla 1,5 günde çöpe atacağımı bildiğim saçma oyuncağa 2 lira vermek kanıma dokunuyor. Çikolatasını da yemiyor üstelik. Elbette cırladım:

- Dila, bu kadar çok kinder almamalısın!
- Ama hoşuma gidiyo.
- Ama Dilacım jelibon almışsın, bisküvi almışsın ve bi dolu kinder almışsın. Bundan sonra herkesle markete gitmek yok. Şimdi anladım neden herkesin arkasından ağladığını.

Beş dakika düşündü. Ambargoyu kaldıracak bir mazeretle yanıtladı beni:

- Niye gittim biliyo musun? Bu işe bi son vermek için ve bu hayatı yeniden kurmak için. Ve bu hayatı da laciverte boyiicam.

Vahiy geldi zaar.

0 yorum:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails