Ebru'nun Hikayesi

Senin Gözlerin Ne Renk?

2011-02-17T12:23:00.000+02:00

- Anne, senin gözlerin ne renk?

- Sence ne renk Dilacım?

- Sarı.

Kahkahalar attım. Çok şaşırdım!

O sırada çok sevdiğim bi arkadaşım vardı msn'de. Dedim ki:

- Benim gözlerim ne renk?

- Sarı.

Yıkıldım.

Büyüyünce Anlarsın

2011-02-17T12:21:00.000+02:00

Ben küçükken duymaktan nefret ettiğim sözlerden biri " büyüyünce anlarsın "dı. Oysa büyümeyi bekleyecek kadar sabırlı değildim. Hoş hala da değilim ama artık eşek kadar olduğumu söylüyorlar, o da gücüme gidiyor.

Geçen gece hopladı, zıpladı, hopladı, zıpladı, hopladı, zıpladı. Çocuk değil tavşan doğurdum sanki; hopladı, zıpladı, hopladı, zıpladı, hopladı, zıpladı... Bir ara durdu, göğsünü suratıma kapatarak atladı üstüme ve dedi ki:

- Gönlümü dinle bak nasıl atıyo.

- O atan gönlün değil Dilacım, kalbin.

- Hee.. Gönlüm ne demek?

- ...

Anlatamadım.

Hatta Allah da benim cezamı vermesin ki " söz annecim " dedim, " büyüdüğünde anlatıcam."

Bir Pazar Sabahı

2011-01-24T16:43:00.000+02:00

Bir pazar sabahı..
Bir gece öncesi hovardalık yapmışım, çok geç uyumuşum ki çook da yorulmuşum.
Telefonum çalıyor. Saat 10.30 suları. Uyanıyorum. Arayan babam, aranan da ben değilim, çok iyi biliyorum. Aradıkları kişi çizgi film izliyor.

Uzun uzun konuşuyorlar. Güzel uykuma yazık ediyorlar.

- Dedeee biliyo musun abim geldiii. İçerde uyuyooo. Abim uyanmış mı diye delikten baktım. Aaa bi de baktım televizyon açık!

Evet, nedense abimizi uyudu mu, uyandı mı, orada mı, burada mı diye anahtar deliğinden takip etme huyumuz var. Allahtan çok önceden uyarmıştım Gökhan'ı. Davetsiz ve maksimum meraklı bir çift göze karşı tedbirliyiz.

Biraz sonra anneannesiyle konuşmaya başlıyor telefonda.

- Anneanne bil bakalım bize kim geldi?
- Aaa kim geldi acaba?
- Sana tüyo veriim mi? Baş harfi Gööö :)
- Aaa yoksa Gökhan mı geldi Dilacım?
- ...
- Dila? Efendim?
- Zzzzt İçerenköy. Ben bişey dememiştim daha ahaha :)

Bir pazar sabahı..
Tek isteğim mis gibi uyumak ve çocuklarımızla enfes bir kahvaltı yapmakken..
Tembellik mi? İşte böyle yapılır diye miskin miskin yatıp yuvarlanmayı umarken ne buldum?

Durun tüyo vereyim; baş harfi göö :)

Kinder Sürpriz

2011-01-24T16:38:00.000+02:00

Hafta sonu annemdeyiz.

Bu evin değişik kuralları var. Saat başı gidilmezse sanki hepimiz açlıktan ölürmüşüz gibi bir rutinle markete gidiyorlar. Durmadan, üşenmeden. Her defasında da Dila peşlerine takılıyor. Bunu, canı sıkıldığı için yaptığını düşünürken acı gerçeği dün farkettim. Yaklaşık iki saat içinde, ayrı ayrı olmak üzere dayısı, anneannesi ve teyzesiyle bir şeyler almaya gitti. Ve hepsinde de kinder sürprizle döndü eve. Kinder sürpriz, bana yapılabilecek en kötü sürpriz! En fazla 1,5 günde çöpe atacağımı bildiğim saçma oyuncağa 2 lira vermek kanıma dokunuyor. Çikolatasını da yemiyor üstelik. Elbette cırladım:

- Dila, bu kadar çok kinder almamalısın!
- Ama hoşuma gidiyo.
- Ama Dilacım jelibon almışsın, bisküvi almışsın ve bi dolu kinder almışsın. Bundan sonra herkesle markete gitmek yok. Şimdi anladım neden herkesin arkasından ağladığını.

Beş dakika düşündü. Ambargoyu kaldıracak bir mazeretle yanıtladı beni:

- Niye gittim biliyo musun? Bu işe bi son vermek için ve bu hayatı yeniden kurmak için. Ve bu hayatı da laciverte boyiicam.

Vahiy geldi zaar.

Ama Ben O'nu Ayakkabı Perisi Sanmıştım :)

2010-07-30T14:49:00.000+03:00

Evet öyle sanmıştım..

Üstelik bu bile tek başına yeterliydi beni çok mutlu etmek için :)

Ayakkabılar arasında kaybolurken uzun bir elbiseleri olup olmadığını sordum..

Var dediler..

Siyah giymem, renkli olsun dedim..

O da var dediler :)

Bilirsiniz;

İlk baktığınız mağazada istediğiniz özelliklere sahip tek bir elbise olması ve de o elbisenin her şeyiyle size uyması mucizedir.

Denizde yürümek gibidir!

Hep çok hoşuma giden anne kız bir örnek modelini de yakalamış olduk böylece..

Gidip görmek isteyenler için Ayakkabı Perisi'nin butiği Caddebostan Kültür Merkezi'nin olduğu sokağın sonunda..

Ama derseniz ki Caddebostan Kültür Merkezi nerde?

İşte onu bilmiyorum :)

Elbise Calvin Klein..

Ve sanki hediye edilmişçesine de uygun bir fiyata..

Hadi ben sizi tutmayayım artık..

Belki içinizde alışverişe gitmek isteyenleriniz vardır :)

Bu bebek maması çocuğunuzun sağlığı için ölümcül riskler doğurabilir!

2010-07-28T18:23:00.001+03:00

Annelik konusunda ahkam kesmem ben..

Herkesin doğruları, herkesin bildiği başkadır çünkü..

Daha da ötesi her çocuk başkadır ve kendi kitabını yazar.

O nedenle boşunadır bana kalırsa bir çocuğu hede hödö yapmanın yolları temalı kitaplar..

Bir anne için asla çiğnenemez bir kural, başka bir anne için kural bile değildir.

O yüzden ortak kuralları, kesin yasaları yoktur çocuk yetiştirmenin..

Çok severiz, önceliklerimiz vardır ve bunları harmanlayarak yetiştiririz çocuklarımızı.

Ancak ortak paydada istisnasız buluştuğumuzu düşündüğüm bir konu var benim:

Biz çocuklarımızı neyle besliyoruz?

Özenle satın alıp, itinayla temizleyip, öpe koklaya yedirdiğimizi düşündüğümüz kayısıda ne var?

Bebekken en iyisi budur diye tercih ettiğimiz o pahalı mamayla beraber ne yedirdik bebeğimize yudum yudum?

Kola içirmiyorum.

Cipsin tadını bilmez.

Hamburgeri okul gezileriyle öğrendi ve ne mutlu ki sevmedi, sadece patates kızartması yiyor ayranla beraber..

Çikolata ve şekerlemeden de uzak tutuyorum..

Ama ya içime sine sine yedirdiklerim?

Ya özene bezene ellerimle pişirdiklerim?

Etrafımda sıkça duyar oldum artık ergenliğe 8-9 yaşında giren ve bu yüzden hormonlu ilaçlar verilerek ergenliği durdurulan çocukları..

Erken gelişmelerinin tek sebebi de yedikleri yiyeceklerdeki hormonlar!

Ben, Dila 8 yaşındayken regl olsun istemiyorum..

9 yaşında göğüsleri belirginleşsin, daha 13 yaşındayken genç kız görüntüsünde olsun istemiyorum..

Çocuğumu sağlıkla ve keyifle beslediğimi düşünürken onu ellerimle zehirlemek istemiyorum..

Abarttığımı mı düşünüyorsunuz?

Bundan 4 yıl önce Bursa'da taksi dolmuşa bindim. Yaşlıca bir şoför vardı. Yolda tanıdığı bir adamı aldı yanına ve sohbete başladılar. Nasılsın iyi misin faslında şoför dedi ki:

- Geçen gün yengenle hastanelik olduk.

- Geçmiş olsun, hayırdır?

- Ya söylemesi ayıp karnıyarık pişirdi. Eve geldiğimde çok açtım. Hanım dedi ki bir saattir pişiriyorum, daha yumuşamadı patlıcan. Sabret biraz daha pişireyim. Yarım saat daha pişirdi ama yine yumuşamadı. Ben de çok açtım, dayamanamadım oturup yedik. Gece şiddetli baş ağrısı, bulantı olunca komşular götürdü hastaneye. Tahlil yaptılar, patlıcandan zehirlenmişiz. İçinde aşırı derecede hormon varmış..

Tarım ve Köyişleri Bakanlığı'nın son raporları yeniden depreştirdi en büyük korkularımdan birini..

Gördüm ki ticaretin ağır çarkları arasında eziyorlar geleceğimizi.. Hayatımızdan çalıyorlar.. Sevdiklerimizi alıyorlar bizden yavaş yavaş..

Lütfen mamanın üzerine de hasta bebek fotoları koysunlar ve desinler ki;

"Bu bebek maması çocuğunuzun sağlığı için ölümcül riskler doğurabilir."

"Dünyanın parasını ödediğiniz bu kaşar peyniri sonunuz olabilir."

"Organik sandığınız bu ceviz, ilerde hastalandığınızda soracağınız neden sorusuna cevap olabilir."

Çok sevdiğim, çok yakın bir arkadaşım İzmir'de. İsmi Cenk.. Köyde de evleri ve büyük bahçeleri var. Onunla konuşur, ondan öğrenirim zaten ne yediğimizi çoğu zaman. Diyor ki:

- Ebru bu yıl sakın üzüm yeme, Dila'ya da yedirme.

- Neden?

- Çünkü bu yıl üzüme çok hastalık vurdu ve neredeyse her gün ilaçladılar. Kullandıkları ilaç ucuz ilaç ve üzümden asla çıkmıyor. Ne yaparsan yap arındıramazsın.

Veryansın ediyorum üreticiye, diyor ki;

- Adamların da bir kabahati yok.. Tohumu, gübreyi, mazotu hesap ettiğinde bu adamların masrafı çok. Ve hepsi de aracıya ve aracının verdiği fiyata mahkum.. Oysa bu ilacın iki günde üzümü terk edeni de var ama maliyetlerini kurtarmadığı için kullanamıyorlar.

Üniversitedeyken bitirme tezim bir köyün demografik, ekonomik yapısını incelemek ve ekonomik sorunlara olası çözümler geliştirmekti. Aracı, maliyetlerinin çok altında fiyata zorladığı için o yılki biberin tamamını, sırf aracıya vermemek için dereye döktüklerini anlatmışlardı bana. Cenk haklıydı söylediklerinde.. Geçim kaynağın olan mahsulü kaç kez inat edip dereye atabilirsin ki?

Peki ne yapayım şimdi ben?

Ebru üzüm yeme, Dila'ya yedirme!

Ebru çileği evine bile sokma!

Ebru o nar ekşisi sandığın şey nar ekşisi değil!

Tamam, organik ürünler alayım o zaman.. Hani onlar babaannemin yetiştirdiği gibi ya..

Domates 5 tl/kg

Havuç 5tl/kg

Bezelye 7,5 tl/kg

Maydanoz 1,75 tl/demet

Zeytinyağı 60 tl/3 lt

Birileri kafayı yemiş!

Minicik araziler için organik tarım izni alıp kat be kat fazlasında kafasına göre üretim yapanlar çıldırmış olmalı..

Onları bilmem ama ben çıldırdım..

Cenk'le dertleştik her zamanki gibi..

Oralarda yaşayıp, ticaret amacı gütmeden bu işi yapanlardan söz ettim..

Korkularımdan..

Onların listelerini yolladım..

Tatil dönüşü artık sadece onlardan alışveriş yapmayı düşündüğümden söz ettim.

Dehşete kapıldı bu nasıl fiyatlar diye..

Organik ürün mü istiyorsun?

Al sana dedi..

Kendi gözlerinle gör, yamuk yumuk bunlar..

Öyle organik diye aldıklarına, manavda vitrinlik diye sattıklarına hiç benzemez..

Üstelik o iddia ettikleri fiyata da asla değil!

Şimdi Cenk, benim en büyük sorunlarımdan birine ilaç..

Haftada veya onbeş günde bir, kendi bahçesinde yetişen ne varsa yolluyor bize kargoyla..

Üstelik bu işi halihazırda yapanlardan çok çok uygun bir fiyata..

Şimdi bulabilirse ilaçlanmamış üzüm de yollayacak.

Kendi narları olgunlaştığında kışlık narımızı, nar ekşimizi de yollayacak Ekim-Kasım gibi..

"Anne sütünden sonra en kıymetli süt keçi sütü" dedi diye keçi peyniri yer olduk.

Kendinde olmayanı da komşu teyzelerden ediniyor,

"Kusura bakma ekmek yoğuramayacağım senin için" dediğinden beri hiç tanımadığımız komşu teyzenin pişirdiği ev ekmeğini yiyoruz biz.

Mis gibi reçellerim oradan geliyor..

Kışlık salçam babaannemin yaptığı gibi..

Ve daha neler neler..

Eğer benim gibi kaygılı bir anneyseniz,

Ya da sağlığına gerçekten dikkat eden biri..

Dilerim benim kadar şanslısınızdır aynı zamanda..

Şimdi gönül rahatlığıyla söyleyebilirim Barış Manço'yla :

Domates biber, patlıcaaaaan..

Ayakkabı Perisi

2010-06-29T12:32:00.001+03:00

Bir ayakkabıya aşık olmakla başladı her şey..

- ki bu hep oluyor :) -

İlki aşık olunan ayakkabının ta kendisi!

İkincisi ise hiç hesapta yokken,

Zaten ben de tam onu ararken,

Ayakkabı Perisi'nde bulduğum elbisenin hediyesi..

Caddebostan Kültür Merkezi'nin olduğu sokağın sonunda,

Giderken sağdalar :)

Bence gidin.
Ya da gitmeyin;
Hepsi bana kalsın!

Fadırrr

2010-04-15T15:57:00.000+03:00

- Sence baba ne Dila?

- Fadırr.

- Ahaha ama bu İngilizce. Sence değil ki.

- Anne de damırrr.

Serseri sanki Seda Sayan'dan öğreniyor İngilizce'yi..

Kumpas

2010-04-15T15:56:00.000+03:00

Üç buçuk yaşındaki Dila kendi kendine oyun oynarken birden babaannesine döner:

- Bana bi hayvan söylesene.

Babaanne bir an düşünürmüş gibi yaparak cevap verir:

- Eşek.

Daha eşek'in k'sini duymadan zırlamaya başlayan Dila koşarak babasına gider:

- Babaaaaağ! Babaaanem bana eşek diyooo!

İngilince

2010-04-15T15:53:00.002+03:00

Arabayla eve dönerken saat çok absürd olduğu için Dila'nın kesinlikle uyumaması gerekmektedir. Çünkü sadece on dakika bile uyusa bunu marifet sayacak ve gece uyumayacaktır. Ebru'nun aklına gelen oyunla olaylar gelişir:

E: Kim İngilizce biliyor bu arabada? Şimdi ben renkleri söyleyeceğim, bakalım kim doğru cevapları verecek? Başlıyoruuuum.. Turuncuuuuuu!

Dila: Orinç!

E: Bravo Dila! Kırmızııııı..

D: Reeet!

E: Yihuu! Moooooor..

D: Pırrrpıl!

E: Ooleyy! Siyaaaaaaah..

D: Bılaaaaak!

E: Veee benim en sevdiğim renkte sıra; maviiiiiiiii..

D: Biliyuuuu!

E: Ohooo Dilacım sen İngilizce'yi çok güzel öğrenmişsin.

D: İnkilisçe değil. İngilince.

Ev Ödevi

2010-04-15T15:52:00.000+03:00

Şu ahir ömrümde, Dila'nın eve ev ödeviyle geldiğini de gördüm ya; ölsem de gam yemeyeceğim!

Ben anne olmak konusunda hep kararsız kaldım. Hala da karar verebilmiş değilim gerçi.. Beni cesaretlendirmek için çoğu arkadaşım, anne olmanın hayattaki her şeyden daha güzel bir duygu olduğunu anlattı durdu yıllarca. Onlara inandım. İlk hayal kırıklığımı doğum sancısı çekerken yaşasam da yok dedim kendime, bu güzel bir duygudur kesin. Baksana herkes güzel dediğine göre bir bildikleri olmalı.. Ama arkadaşım, her şey iyi güzeldi de, niye biriniz bile bana ev ödevinden bahsetmedi hiç?!! Hepiniz yalancısınız artık nazarımda. Zira üçbuçuk yaşındaki bir çocukla ev ödevi denen şey tam bir kabus..

Bir sayfa dolusu kaye, dayiye, üçgen ve diggöggenle geldi eve. Hepsi kesikli çizgilerle çizilmiş. Önce o noktalar birleştirilecek, sonra da hepsi başka renge boyanacak! Yanlış çizdikçe sildim, ben sildikçe o yanlış çizdi, o yanlış çizdikçe ben sildim, o bunu oyun yaptı hepten yanlış çizdi, ben sildim, o çizdi, ben çizdim, ben çizdim, ben kafayı çizdim..

Sevgili Betül Öğretmen,

Daha dört yaşında bile olmamış bir çocuğu ev ödeviyle gönderirken lütfen beni de düşün.
Yoksa ben bu çocuğu aldırmayı düşünüyorum.

Sevgiler,
O çizdi, ben sildim.

Mum Alevi ile Oynayan Kedinin Öyküsü

2010-02-22T16:52:00.001+02:00

Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında
O evde bir de kedi vardı.
Geceler indiğinde kendi havasında
Mum yanar, kedi de oynardı.

Mumun yandığı gecelerden birinde
Kedi oyunlarına daldı.
Oyun arayan gözlerinde
Mumun alevi yandı,
Baktı,
Mumun titrek alevinde
Oyuna çağıran bir hava vardı.

Oyunlarını büyüten kedi büyüdü
Kendi türünde çocukçasına,
Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü
Geldi mumun yanına, oyuncakçasına.
Bir baktı, bir daha, bir daha baktı
Mumun alevinin dalgalanmasına
Uzandı bir el attı.
Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı..
İlk kez gördüğü mumun yakmasına
İnanmayacaktı.

Kedi, oyunlarında büyüyordu,
Mum, üşüyordu yanmalarında.
Zaman ikili yürüyordu
Aralarında.
Bir ayrışım görünüyordu
Birinin yanmalarında
Öbürünün oynamalarında.

Kedi oyunlarında büyüyordu,
Yitirerek gitgide oyunlarını.
Mum küçülüyordu yanmalarında,
Yitirerek gitgide yakmalarını.

Oynarken büyüyen kedi yanacak,
Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı.
Küçülen yaka yaka aydınlatacak,
Büyüyen yana yana anlayacaktı.

Bir mum yanmasından
Ve bir kedi oyunundan
Kaldı sonunda
Bir gecenin tam ortasında
Bir evin bir odasında
Göz-göze susan
İki insan.

Mum yandı bitti,
Kedi büyüdü gitti.
Oyunlar karıştı gecelerde
Suskun uykusuzluklara.

O iki insandan, sonunda
Birinin anılarında kedi,
Birinin dalmalarında mum
Kaldı gitti.

Nerede bir mum yansa şimdi,
Nerede oynasa bir kedi,
Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri..
Bugün dün gibi oluyor,
Dün bugün gibi.
Mum ellerimi tırmalıyor,
Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

Özdemir Asaf

Değersiz İnsanlar Üzerine...

2010-02-10T12:08:00.002+02:00

Eskiden olsa derdim ki: "Olsun, O da insan.. Aldığı nefes diğer tüm canlılara hakaret de olsa olsun, O'nu da yaratan yaradan.."

Ama şimdi, Ataol Behramoğlu'nun sayfalarca uzatılabilecek şiiri gibi benim de yaşadıklarımdan öğrendiğim şeyler var.

Herkes, sevilmeye layık değildir.
Herkes, değer vermeye layık değildir.
Herkes, karşına alıp hikayesini dinlemeye layık değildir.

Moğolistan'ın Türkiye'den 20.000 erkek istediği haberine dair ben ne dedim?

"2010'un güzel geçeceğini biliyordum ama bu kadarı bana da sürpriz!

Bir erkeğe 6 kadının düştüğü iddia edilen Moğolistan Türkiye'den 20.000 erkek istemiş.
Haberin detayları burada.
Ah böyle böyle kurtulacağız kızlar tek meziyeti pipileri olan adamlardan.
Gidene kadar kendilerini nimet sayan halleri de tavan yapacaktır elbette ama biz buna dayanabiliriz.
Ha gayret!"

Ve bakın aslında çok haklı olduğumu gösteren ne yorumlar geldi:

bu lezbiyenler başa bela arkadaş hiç bişeye faydaları yok :):):):)

(Adsız)

ne oldu kızım zoruna mı gidiyo korkma yvrum erkeksiz kalmassın sen bulursun sende artık sağlamlar gittikden sonra bi kör topal:D

(lazkopat)

İşte tam da bunlar gibiler gidecek diye yazılmış bir yazıydı "Yaşasın Moğol Kadınları!"

İyi ailelere sahip, iyi okullarda okumuş, belli bir kültür seviyesine ve sosyal çevreye sahip hiçbir arkadaşım ne bu yazıyı, ne de bu haberi üzerlerine almadılar. Konu üzerine havada uçuşan esprilere alınmadılar. Çünkü onlar "Memlekette akıllı adam kalmadı" diye çağırılıyorlar diğer ülkelere. "Memlekette damızlık kalmadı" diye değil.

Demem o ki; memleketin cahili, aptalı elbette bitmez. Kimi gider Medine Memi'yi canlı canlı gömer. Kiminin iyi kötü okuması vardır; ama adsız, ama avam takma isimlerle boşalır buralarda yazılarımıza.

Yazının başında belirttiğim gibi herkesin kıymetli olmadığını öğrendim ben. İşim gereği ya da zorunlu diğer sebepler oluşmadıkça herkesle muhatap olmuyorum artık. Konuştuğu dili doğru düzgün yazmayı bile beceremeyenlerse ilk satırda alıyor hükmünü. Boşuna zaman ve nefes kaybı çünkü. Gereksiz..

Sadece bir defaya mahsus olmak üzere yapılmış bir açıklamadır bu.

Not: Aynı yazının altındaki yorumlardan biri, yazıya daha önce yorum yapan çok sevdiğim Eva'ya yönelik olduğu için silinmiştir. Benim bloğumda, benim yazımın altında yorumları olan kimseye hakaret edilemez.

Yaşasın Moğol Kadınları!

2010-01-21T14:52:00.000+02:00

2010'un güzel geçeceğini biliyordum ama bu kadarı bana da sürpriz!

Bir erkeğe 6 kadının düştüğü iddia edilen Moğolistan Türkiye'den 20.000 erkek istemiş.
Haberin detayları burada.

Ah böyle böyle kurtulacağız kızlar tek meziyeti pipileri olan adamlardan.

Gidene kadar kendilerini nimet sayan halleri de tavan yapacaktır elbette ama biz buna dayanabiliriz.
Ha gayret!

Belalım

2010-01-18T17:24:00.000+02:00

Ortaokuldayken bana şöhreti tattıran şarkı bu işte.

Yıl sonu gecesine hazırlanıyoruz.
Hem oynanacak tiyatroda başroldeyim, hem sesim mikrofona çok uygun diye gecenin sunucusuyum.
Arif Susam bir, ben ikiyim o yıllarda. Öyle bir popülarite hali.

Gece için şarkı yarışmaları yapılmış, her dalda birinciler belli olmuş ve onlar da provalara geliyorlar bizimle. Herkes büyük salonun bir köşesinde işinin gereğini yapıyor, çılgınlar gibi hazırlanıyoruz. Yarışmada belalımı söyleyerek birinci olan kız provada. Orkestrayla beraber şarkıyı çalışıyorlar. Orkestra dediğim de bildiğin org. Hani onlar çıstak çıstak her telden çalıyor ya, ondan orkestra dedim ben, aklın karışmasın. Fakat o da ne?! Kız şarkıyı söyleyemiyor! Yarışmada Sezen'i kıskandıran kız saçmalıyor! Ben de motive etmeye çalışıyorum, sakin ol, bak şöyle söyle diye. O ara orgu çalan adam "sen söylesene şu şarkıyı bi" diyor bana, saf saf şakıyorum ben de. Ve adam diyor ki "Tamam. Gecede şarkıyı sen söyleyeceksin." Kız için çok üzülüyorum. Gerçekten hem üzülüyor hem de mahcup oluyorum. Niyetim asla bu değil çünkü. Ama şöhret işte baldan tatlı. Hele de rejisörün evine uğramadan.

Eve gelip anneme söylediğimde yüzündeki ifadeyi anlatabilmeyi çok isterdim. Ha annemin "allahım rezil olucaz cem-i cümleye" paniği ha da farda kalmış tavşan paniği; o kadar söyleyeyim! "Noolur bi kere söyle de duyayım" dedikçe "bunlar boş hayaller bebeyim, sen kızını sahnede göreceksin" tribi atıyorum anneme...

Ve o gece geliyor...

Sunuyorum.

Oynuyorum.

Söylüyorum...

Allahım izninle geliyorum!

Sahneye çıktığımda şarkıyı söylemek için, annemle göz göze geliyoruz. Limonla muz arası bi tonu var suratının ve rezil olmamak için okuduğu dualar suratıma çarpıyor. Başlıyorum ben;

Uçurum uçurum gözlerine baktığım sensin...

( ya anne bak hele bi gözlerime!)

Prangalarca boynuma taktığım sensin...

( hani söyleyemezdim?)

Dağ gölleri gibi gibi hasret çektiğim...

( arıya bile dememişler uçamazsın diye, ayıp senin yaptığın)

Her gece uyku diye yattığım sensin...

(allah allaaah!!)

İlk nakarat bittiğinde tüm salon ayakta alkışlamaya başlıyor. Çılgınlar gibi, sahnede Sezen varmış gibi, sanki Bülent Ersoy ablanız kurban olsun size demiş gibi. Şaka gibi! Ondan sonrası cümbüş zaten. Okul programı olmasa, salak bir öğrenci olmasam o gece kim indirebilirdi ki sahneden? Kralı gelse alamazdı mikrofonu elimden.

Bu yazı beni nerelere sürükledi şimdi... Hadi günah çıkaralım;

- Bu şarkıyla birinci olan kız... İnan sen çok güzel söylüyordun, ben isteyerek yapmadım. Ama itiraf edeyim severek yaptım...

- Şöhret beni hiç değiştirmedi!

Albüm tekliflerinizi mesajla yapabilirsiniz.
Menejerim mi kim? Ahaha soruya bak... Tabi ki annem!

Kelimeler Olmadan..

2010-01-15T16:49:00.000+02:00

Balıkçıda buluştuk. Her buluşma gibi buna da geç kaldığım için o çoktan karar vermişti hangi balığı yiyeceğimize. Sesimi çıkarmadım. "Temizliyorlar, sen al balıkları markette buluşalım" dediğinde de sesimi çıkarmadım. Çünkü biliyordum geç kaldığım için kızmıştı. Markete de geç kalacaktım. Ona da kızacaktı.

Kalabalık yerlerde tek başına olmayı sevmiyorum. Öyle anlarda birini aramayı da. Bir an evvel oyalanacak bir şey ararken balıkçıya takıldı gözüm. Genç bir adam. Evet, bulmuştum. Ona bakacaktım.

Bakmaya değer biri değildi aslında benim için. Sevilmeye değmez birine boşluktayken rastlamak gibiydi ona duyduğum üç dakikalık ilgi. Sevişmeye karar verdiğim için seviştiğim adamlardan tek farkı dokunmuyor oluşumdu. Ortak noktalarıysa adını bilmemek.

Gözlerimi hiç ayırmadan bakarken sayısız soru geçiyordu aramızdaki mesafeden. O kazakla üşüyor olabilir miydi? Başka bir yerde karşılaşsak beni fark eder miydi? Sever miydi ? Ve ben ellerini sevecek miydim onun?

Hafızamın kapısını çaldım hemen. Eller gördüm sayısız; biçimli ve uzun parmaklar. Bildiğim her hikayeyi bir kez de o anlatsa diye defalarca dilediğim sesler.. Bin saati hiç konuşmadan anlatmak istediğim gözler gördüm. Onlardan biri olabilir miydi? Ya da ömrüm boyunca aradığım ve bulduğum ve bana kendini buldurduğu için hayatına sıçtığım sevgili olabilir miydi? Neredeydi sahi o? Benden sonra hala bir kadını sevebiliyor muydu, bilmiyorum. Ama aldattığına emindim.

Balıkçının sesiyle çıktım aldatıldığım o evden:

- Hanımefendi.. Hanımefendi.. Hanımefendi..

- Eee.. Efendim?

- Siparişiniz hazır efendim. Buyrun.

- Kalsın. İstemiyorum.

O siparişi ben vermedim. O balığı ben seçmedim. Hem markete de gitmeyecektim zaten. Geçmişe bir ağ atıp ağlamaktı bu gece niyetim.

Şimdi eve geldiğimden beri o şarkı çalıyor. Eve geldiğimden beri çalan telefonumu camdan fırlattım.

Ararsa, sakın onu hala sevdiğimi söyleme.

Duygu

2010-01-08T16:11:00.000+02:00

En sevdiklerim, en enteresan şekilde hayatıma girenler oluyor nedense.

Nezaketen gittiğim, gitmezsem çok ayıp olacak biriydi ilk tanıştığımızda. Zaten tanışan eşlerimiz bizi bir araya getirmişti. Balığa gideceklerdi ve kızlara sus payı verilmeliydi. (Kızlar susar mı sahiden?)
Ve bunun için birbirini hiç tanımayan bizi karşı karşıya getirerek, iki çocuğu kaynaştırmaya çalışır gibi hadi birbirinize güzel güzel oynayına getirmişlerdi işi. Ben çok ısrar etmiştim o bana gelsin diye. "Benim çocuğum var. Dolayısıyla benim evimde buluşursak daha rahat ederiz. Lütfen sen bana gel." dediğinde daha da mızıkçılık edememiştim.

İyi ki de etmemişim.

En fazla bir saat kalırım diye düşündüğüm evinden ayrıldığımda gün ağarıyordu. Ve daha hiç bir şey konuşmamıştık bence. Gördüm ki kız dediğin şey gerçekten susmuyor.

Şimdi çok zaman geçti o tanışmanın üzerinden.
Hayatımdaki ne güzellerimden biri oldu.
Yanında kendimi çok iyi hissettiklerimden biri...

2010 yılını beraber karşıladık. Ben öyle yıllara, yollara çok anlam yüklemem.
Sen çok iyi şeyler dileyip en güzeli çıkar diye umarken Noel Baba'nın çorabından, donunla kalabiliyorsun mazallah yol ortasında. O yüzden her gelen başım gözüm üstüne.

Ama değil mi ki biz o gece Duygu'yla çok eğlendik; 2010 iyi geçer diye düşünmeden edemedim yine de..

İyi arkadaşlar..
İyi dostlar..
İyiki varlar. Ama hep olsunlar..

Kocaman Bir Meme Hikayesi..

2010-01-08T11:47:00.000+02:00

Yardımınıza ihtiyacım var. Ama şimdi baştan alayım..

Yıllardır triumph (siyah olanını) kullanırım. Bunun incecik askıları olanını.
Hem harika bir toparlayıcı, hem de çok seksi bir sütyendi. Üstelik straplez aynı zamanda.

Bilirsiniz, minimiser sütyenler babaanneler içindir.
Modeller o kadar yaşlıdır ki; onları giydiğinizde içiniz geçer.
Seksapel kiiiim sen kim olursunuz.
Yazık olursunuz.

Bu modeli -ki tam olarak bu olmayabilir, kesim aynı diye bunu koydum- indirimde 90 Tl'ye alırdım yıllar önce. Helal-i hoş ederek.

Son dönemde Triumph'u Boyner, Ykm ve Debenhams'da da görür oldum.
Üstelik bu model 49-59 Tl arasında değişiyordu. Ne yalan söyleyeyim çok sevinmiştim. Bir de yetmez beş tane, on beş tane alabilirim artık diye.

Fakat heyhaaaat!
Ben ne göreyim?
Saçma sapan bir şey olmuş bu sütyen. Doğan görünümlü şahin olmuş!
Basbaya kötü olmuş işte.
Et ucuzlamış, yahni berbat olmuş işte!

Üzüldüm.
Çünkü ben alışveriş yapmayı sevmem.
Tırım tırım gezmeyi, onu giyip bunu çıkarmayı, o minnacık kabinlerde, kabe gibi kalabalık mağazalarda olmayı hiç sevmem.

Şimdi sizden ricam..
Minimiser,
Çoook kaliteli,
Çoook şık ve zarif,
Askıları çekme halatı gibi kalın olmayan bir model varsa bildiğiniz söylemeniz.
Arayamam.
Noolur buldurun.

Ebru parçalı bulutlu..

2010-01-05T14:58:00.000+02:00

Bugün öyle bir gün.. Kötü, sıkıcı..
Bir an önce mi bitse yoksa böyle devam etse de ben de rahatlasam mı bilmiyorum..
Tuhaf bir gün..

Aklımda çok ünlü bir şarkı.
İçimdeki sıkıntıya yakın bir acıyı anlatıyor.
Ben öyle acımıyorum..
Bu acıyı bilmiyorum.
Bu acının çok güzel anlatılmışını biliyorum sadece;

" Eve girdiğimde O çoktan gelmişti biliyordum... Yatak odamıza yaklaştıkça seslerini duydum... Merdivenlerde alelade çıkarılıp atılmış bir erkek ceketi vardı... Benim değildi... Ama en yakın arkadaşıma ait olduğunu biliyordum.. "

İki Küçük Karidesin Hikayesi..

2010-01-04T14:46:00.002+02:00

İki küçük karidesin hikayesini biliyor musun?
Bilmiyorsun tabi. Bak ben anlatayım sana:

Zamanın birinde iki küçük karides varmış.

Öylesine yüzerken arkadaş olmuşlar bunlar.

Sonra beraber yüzmeye başlamışlar. Öylesine.

Beraber oynamışlar bazen.

Yine öylesine.

Ama beraberken çok gülmüşler de.

Ya da birinin aklında hep öyle kalmış belki de bilemem şimdi.

Sonra bişey olmuş.

Biri küsmüş.

Ya da kızmış.

Ya da kırılmış.

Susmuş.

Galiba kötü bişey olmuş.

Öbürü beklemiş geçer mi diye.

Ama galiba geçmemiş.

Çünkü hiç görmemiş bi daha o karidesi. Hani beraber oynadığı. Öylesine.

Acaba demiş telefon mu etsem?

Aa demiş kendi kendine.. Salak. Benim telefonum yok ki.

E nasıl ulaşacağım peki diye düşünmüş.

Acaba ateş mi yaksam?

Sonra hatırlamış ki suyun için de ateş de yakamaz.

Buldum demiş! Dalga yaparım.

Çırpınırım, çırpınırım, su sallanır. Anlar o dalgalar gelince benden olduğunu diye düşünmüş.

Çırpınmış, çırpınmış, çırpınmış..

Ama öbür karidesten ne ses gelmiş, ne haber.

Sonra ağlamaya başlamış arkadaşını özleyen.

Arkadaşımı yediler diye.

Yoksa o bana ses verirdi diye tepine tepine ağlamaya başlamış.

O kadar çok ağlamış, o kadar çok ağlamış ki..

Önce sesinden diğer karidesler uyuyamaz olmuş.

Sonra da deniz taşmış gözyaşlarından.

Ne yaptılarsa susturamamışlar.

Ne yaptılarsa teselli edememişler.

Arkadaşım gelene kadar susmayacağım demiş.

O sırada diğer karidesler de şunu söylemeye başlamış.

Seninki daha çok ağlamaya başlamış.

Susun pisler diye bağırmış küçük karides.

Arkadaşım gelene kadar ağliicam.

Susun.

Öylesine.

Alışveriş Bize Gelsin mi?

2009-12-30T15:44:00.002+02:00

Çoğunuz evet dedi biliyorum. Alışverişten nefret eden ben bile dedim çünkü..

Blog dünyasına bir şekilde bulaşmış olan kişiler şu anahtarlığı bilir değil mi?

Bu nihaleye de gülmüşüzdür muhtemelen..

Bu balıkla duş almak istemişizdir..

Hadi çoğaltmayayım; ben istedim :)

Şık detaylara vurulmuşuzdur..

Plaza çocuğuysak masaya sevimli bir şeyler koyup gerçek hayata dokunmuşuzdur..

Sadece kalbimizi değil bazen ayaklarımızı da sevimli bir şeyle ısıtmak istemişizdir.

Kahrolsun regl sancısı :)

Yeniden çocuk olsam ya derken,

Yeni oyuncaklarla da mutlu olmuşuzdur :)

Hadi ben daha fazla anlatmayayım.

Aradığın her şey burada var nasıl olsa..

Gel Kardeşim

2009-12-24T01:51:00.001+02:00

Yuvada şu şarkıyı öğrenmiş:

Gel kardeşim, elini ver bana
Sev kardeşim, neşe getirdim sana..

Dün bu şarkı söylüyorken "sev kardeşim" kısmına gelince sustu. Herhalde vazgeçti söylemekten dedirtecek kadar sustu. Sonra döndü bana ve şu ölümcül soruyu sordu:

- Anneeee, ben kardeşime ne getirmiştiiiiiim?
- ?!

Adalet

2009-12-22T18:09:00.000+02:00

Üniversitede sosyoloji hocamızın söylediği ve benim de aklımda kalmış sözdü aslında; "Adalet aramayın çocuklar. Ama siz adil olun."

Hocama değil, aramaya inandım ve her arayan gibi buldum nihayetinde..

Bu da Teyzemiz..

2009-12-16T16:51:00.000+02:00

Her şartta müdahale eden de benim malesef :)

Kız Babası

2009-12-16T14:43:00.000+02:00

Ben en çok Sindirella'ya güldüm..

Buradan bakınca çok komik bir baba, evet.

Ama öyle bir baba olmadığın,

ilerde de olmayacağın için seni çok seviyorum Kadir..

Mommo Kız Kardeşim

2009-12-11T11:42:00.001+02:00

Tesadüfen açılmış bir televizyon, tesadüfen açılmış bir kanal... Sapsarı bir sonsuzluk, uçsuz bucaksız bir sessizlik, yutamadığım bir acı oldu bu film. Çok küçükken duyduğum ve ölene kadar içimi yakacağına artık kesinlikle inandığım bir olayı da yeniden hatırlattı bana..

Anne ölür yoksulluğun diz boyu olduğu bir evde. Baba bakamaz çocuklara ve evlat isteyen ailelere verir. İki kız kardeşi birbirini tanıyan ve sıklıkla görüşen iki ayrı aile alır. Ancak aileler, çocuklar birbirini unutsun, geçmişlerinden kopsun diye asla bir araya gelmez bir daha. Her iki tarafın da katılması gereken davetlerde araşarak sırayla giderler. Ya da çocukları evde bırakırlar birbirlerini görmesinler diye. Çocuklarsa evde ağlarlar yeni annelerine:

"Noolur anne, beni bi kere köye götür. İçeri girmiicem söz, kapıdan kardeşime bakıcam. Noolur anne.."

O günkü çocuk aklımla günlerce ağladığım bu hikayeyi izledim ben yeniden dün gece. Ayşe'nin saçlarıyla beraber ellerimi de kestiler benim. Toz oldum, toprak oldum o arabanın peşinde nefes nefese..

İçimi de yaktı gecemi de. Hatta bugünüme de talip sıkıntısı..

Mutluluğu Yeniden Resmetmek...

2009-12-10T14:57:00.003+02:00

Aklı erip boyu da yetiştiğinden beri,

her fırsatta bizim yatağa gelen

minik,

bazen zavallı,

çokça şirin,

makyaj değil sanat yapan,

ezelden beri göz kırpamayan,

her daim heyecanlı,

gitarda bir virtiöz,

olan birisi bizim yatağa dadandı.

Uyumasını bekleyip yatağına taşısak da

gecenin bir yarısı,

koltuğunun altında kalp desenleri olan yastığıyla bizim yatağa tırmanıyor.

Artık ruh haline göre ya benim koynuma,

ya babasının,

ya da aramıza yatıyor.

Sevgili Abidin Dino mutluluğu resmetmek için

başka temalar da seçseydi keşke...

Kışkırtma Sanatı...

2009-12-09T17:10:00.001+02:00

Gloria Jeans Cafe'de tuvaletteyiz. Evet temiz ama ne tuvalet kağıdı, ne de kağıt havlu kalmamış. Kişisel temizliği zaten bulunduğumuz mekanın ürünleriyle yapmadığımız için bu bizi çok etkilemedi. Sadece ellerimizi kurulayamadık. Olay bu.

- Niye yok anne piçete?
- Abla görmemiş annecim bittiğini. Sen söyle ablaya, getirir.

Koşa koşa gitti..

- Ablacıım.
- Efendim?
- Ama.. Ama.. Ama sen piçete koymamışsın. Ama ben ellerimi kurulayamadım, kukumu temizleyemedim..!

Anında kapmasam, üç saniye içinde öperek bitireceklerdi eminim.
Eve gidince ben bitirdim :)

Şaşkınlık

2009-12-09T15:52:00.001+02:00

Çok şaşırdı...

İlk öğrendiği şeylerden biriydi çünkü annelerin yaramaz çocuklara çok kızdığı.

Yasaklar koyduğu...

Oyuncaklar toplanmalı,

yemek kesinlikle bitirilmeli

ve asla yerlere çöp atılmamalıydı.

Duvarlar mı?

Elbette boyanmamalıydı!

Bir yerlerde bunlara kızmayan annelerin olduğunu görünce...

Çok şaşırdı...

Deliria

2009-12-01T15:13:00.002+02:00

Küçüktüm.

Kıymanın 2,600 , Doğan otomobillerin 7,200,000 Lira olduğu zamanlardı.

Büyükler video izleyecek diye erkenden yatağa postalandığımız zamanlardı.

Erkenden yatağa girer ama geç saatlere kadar kudururduk kuzenlerle.

Ve sabahın kör saatinde uyanıp büyüklerin gece izlediği filmi izlerdik.

İşte onlardan biridir Deliria.

İngilizce'ye Stage Fright,

Türkçe'ye de Katliam olarak çevrildi.

O yüzden bulamadık zaten yıllarca sonradan.

"Şimdi bi kuş var herkesi kesiyo" demek yardımcı olmadı bulmak için.

Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti demek gibi,

bir gün bir film izledim ve hayatım kaydı!

Evdeki çocuk popülasyonunun en büyüğüydüm.

Halay başıydım.

10 yaşındaydım!

Saz ekibim de şu şekildeydi:

Kız kardeş, 9 yaşında.

Erkek kardeş 6 yaşında.

Büyük kuzen 8 yaşında.

Küçük kuzen 4 yaşında.

Embesilliğimizse, paha biçilemez!

O kaset geri verilene kadar her sabah bu filmi izledik biz.

Allah da bizi kahretmesin, zorumuz neydi acaba?!

Bak şu kafasında tül olan kızın elektrikli testereyle kesildiğini hala unutmam.

Kuş dediğin zaman iki kez düşünürüm o günden beri. Kuşamam hemen.

Sanki oyuncuymuş gibi tiyatrocu gençlerin arasına karışıp katletmişti onları namussuz.

10 yaşındayken bir hafta boyunca bu filmi izle,

Hayatının geri kalanında da mutluluğun sırrını ara ondan sonra.

Bulamazsın tabi eşşoğlueşek!

Ama siz izleyin.

1987 yılı yapımı bu filmi lütfen izleyin.

Mutluluğu tek başıma ararken çok sıkılıyorum çünkü ben.

Beraber ararız.

Bir Yaz Günü Rüyası...

2009-11-30T19:00:00.000+02:00

Love Actually

2009-11-26T11:17:00.001+02:00

Aşkın her halini,

Ama her halini,

Evet her halini,

İnanılmaz bir kadroyla,

Bazen güldürerek,

Bazen acıtarak,

Kesinlikle iz bırakarak,

Anlatan bir film isterseniz eğer,

Bence daha iyisini bulamazsınız.

Hiç sıkılmadan defalarca izlediğim,

ve her defasında da mutluluktan patates gibi sırıttığım film budur.

İyi geçsin, yormasın istediğiniz zamanlar için...

Çınar..

2009-11-25T11:47:00.002+02:00

Çınar...

Nasıl da güzeldi adın...
İlk kez sende duymuştum, adına aşık olmuştum... Çok severdim seni...

Çınar...

Annemin en sevdiği arkadaşının güzel oğlu... Efendi oğlu...
İkimiz de ayrı şehirlerde okuduğumuz için çok nadir görebildiğim...

Hani çok sakin insanlar vardır... Öyle sessiz, öyle güzel, öyle kalender...
Sen ne dersen de, ne yaparsan yap mahcup gülümseyen... Öyleydi.
Kimse bilmezmiş meğer Çınar da gülermiş, Çınar da severmiş dolu dolu. Günlükleri anlattı bir bir üniversitedeyken bir kızı sevdiğini, depremde kaybettiğini...
Güzel sevgiliyi gazetede görüp, öldüğünü o haberle öğrendiğini...

Bir bayram...
Ortak bir tanıdığın evinde tesadüfen karşılaşıyoruz. İşleri iyi, hayatından memnun. Öyle söylüyor... Çınar yine mahcup gülümsüyor... Anneme diyorum ki ayrılınca:
" Anne bu Çınar nasıl güzel biri, insanın çocuk gibi sevesi geliyor ." Gülümsüyor annem... Bize geleceği zaman annesi, rica ediyorum hep gelirken " Fatma teyze Çınar'ı da getir..." Çocuk gibi...

Kurban bayramı yaklaşıyor... Diyor ki annem:
" Ne güzel bak, ailece program yaptılar. Herkes biletini aldı, hep beraber memleketlerine gidiyorlar bayramda. Yılbaşı da bayramın ilk günü üstelik. Biz de mi yapsak öyle bir şey? "

Arife günü çıkıyoruz yola... Her zamanki gibi gülüş cümbüş... Cem Adrian'ı veriyorum kardeşime, bunu dinleyelim mi biraz? Hava kapalı, hava yağmurlu... Ben bu şarkıyı sana yazdım... Çok seviyoruz.. Hep aynı şarkı, hep o şarkı... Telefonu çalıyor annemin... Ben bu şarkıyı sana yazdım... Ağlıyor annem, çığlık atıyor annem... Olamaz diyor annem... Bulutlardan beyaz, gökyüzünden mavi aldım... Ben bu şarkıyı sana yazdım...

Meğer işler çok yoğunmuş fabrikada.
Arife günü sabahı bir atölye ziyaret edilmeliymiş Çorlu'da.
"Tamam" demiş Çınar, "Siz gidin anne, ben uçakla size yetişirim..."
Hava çok soğukmuş, Çınar yoldaki buzu farketmemiş...
Nasılsa babama gelmiş haberi ilk, babam telefonda çaresiz...
Çınar'ın ailesi hala otobüste olan bitenden habersiz...
Gözyaşlarımdan şarkı, karanlıktan korku yaptım...
Çınar, annene nasıl söylerim?

Her anı acıyla işlenen yolculuk...
O'nu ilk kez görüşüm...
O'nu en son görüşüm...
Annesinin gözlerinin içinin gülüşü Çınar'dan bahsederken...
Bayram dönüşü nişanlanacak Çınar deyişi...
Kızı nasıl da sevmiş... Ah Çınar annene nasıl söylerim?

Annen hala annemin en iyi arkadaşı...
Kızkardeşin de evlendi bu yaz. Çok mutlu, çok seviyor belli ki...
O güzel resmin salonda duruyor...
Anneni görüyorum bazen...
O'na sarılıyorum, gülsün diye ne maymunluklar yapıyorum bir bilsen sana yaptığım gibi.
Ve o güzel adın bir sır artık aramızda...
Asla dilimize gelmeyen, gözlerimizden gitmeyen...

Fatma Dursun

2009-11-24T14:56:00.003+02:00

Ben öğrenciyken,

hiç gülmeyen öğretmenlerim oldu.

Hiç sevmeyen...

Askerliği bir generalden daha çok benimseyen...

Hapşırdığında "çok yaşa" dediğimiz için kızanlar oldu mesela.

"Sağlıksız olacaksam niye çok yaşayayım?

Sağlıklı yaşa deyin" diye iyi dilek sipariş eden...

Sonra bir gün O geldi en sevdiğim dersime..

Önce pembe rujunu sevdim :)

Sonra evladım demesini...

Biz kudurunca ümitsizce sınıfı izlemesini,

ama asla yermeden, incitmeden...

Canı yandığında annesine koşan çocuk gibi O'na koşardım okulda,

canım her yandığında.

Müdüre bile kızsam O'na giderdim.

O öpünce geçerdi, bilirdim.

En kıymetlilerimden biri oldu tanıdığım günden beri.

Doğduğum yere her gittiğimde koşa koşa gittiğim...

Dila'nın bile,

" Öğretmeeeeen, öğretmeeen bak ben flüt çalıyorum."

diyerek etrafında dolandığı..

"Annem işe gidince ben sizde kalıcam."

diye rezervasyon yaptığı :)

Doğum gününüzde arayıp hediye olsun diye

'arı vız vız vız'

şarkısını söylediğimde sesime değil azmime güldüğünüzü biliyorum. :)

İşte bundan cesaret alarak bu akşam da

'öğretmenim canım benim, canım benim'

şarkısını söylemeyi düşünüyorum!

Benim dünyalar güzeli öğretmenim...

Çoğu öğrencisinin içi titreyerek sevdiği,

Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmenim Fatma Dursun...

Ellerinizden öperim..

Mükemmel kadın, mükemmel erkek..

2009-11-24T10:54:00.004+02:00

Yine bir mail alıntısı..
Sadece resimleri ben ekledim.
Ama çok güldüm, sen de gül istedim.

Zamanın birinde mükemmel kadın...

(muhtemelen budur.)

ve mükemmel erkek karşılaşmışlar.

(hangisi daha mükemmel seçemedim.)

Mükemmel bir flört döneminden sonra mükemmel bir evlilik yapmışlar.

Birlikte mükemmel bir hayat sürmüşler.

Bu mükemmel çift karlı, fırtınalı bir Noel akşamı mükemmel arabalarıyla giderken yolda donmak üzere olan bir adam görmüşler.

Mükemmel çift olduklarından adama yardım etmek için durmuşlar.

Meğer adam, sırtında oyuncak çuvalıyla Noel Baba'ymış.

Mükemmel çiftimiz Noel akşamı çocukların hayallerini karartmamak için Noel Baba ve oyuncaklarını arabaya yüklemişler.

Oyuncakları çocuklara dağıtarak yollarına devam etmişler..

Maalesef tipi artmış, araca hakim olmak zorlaşmış ve mükemmel çift ve Noel Baba trafik kazası geçirmişler.

Kazada bunlardan yalnızca biri kurtulmuş.

Soru: Kim kurtulmuş?

Cevap aşağıda...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Yanıt: Mükemmel kadın kurtulmuş..

Çünkü her şeyden önce mükemmel kadın gerçekten vardır.

Ama herkes bilir ki Noel Baba ve mükemmel erkek diye bir şey yoktur! :)

Kadınlar burada okumayı bıraksınlar, onlar için yazının sonu burası.

Fakat erkekler devam edip aşağıya baksınlar...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Eğer mükemmel adam ve Noel Baba yoksa, arabayı mükemmel kadin kullanıyordur.

Bu da bize kazanın nedenini ve en mükemmel kadının bile araba kullanmak gibi bazı konularda pek de mükemmel olmadığını açıklar.

Okumaya sadece erkekler devam etsinler lütfen...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Şimdi eğer bir kadınsanız ve hala bunu okuyorsanız, bu da başka bir noktayı açığa kavuşturur:

'Kadınlar hiç laf dinlemezler...'

Yatağımdaki Scrat!

2009-11-18T15:57:00.004+02:00

Büyük yatakları çok severim.
Ama çoook severim.

Bir sebeple hep ertelediğim yatak büyütme operasyonunu geçen yıl gerçekleştirmiş ve 200*200 bir yatak almıştım.
Hatta sırf bu yüzden yatak odası o yatağın odası olmuştu.
Ama iyi olmuştu.
Ooooh istediğim gibi olmuştu.

Fakat Dila büyüyüp yatağından tek başına inmeye başlayalı beri..
Sabaha karşı hocaları takiben yatağa gelir oldu.
Usulca yanağımı öpüp koynuma girer oldu.
"Benim yatağım çok çirkin, büyük yatakta çok mutluyum." der oldu!
Aslında güzel de oldu.

Da..

Yalnız gelmiyor işte.
O yatakta sadece sevgili ve ben varken..
Artık Dila da var.
Ve Dila'nın oyuncakları...

Her gece en az bir oyuncak tepeleyip, bir diğeri tarafından tırmalanıyorum.

Dün geceki Scrat'tı.

Meşe palamuduymuşum gibi gece boyu beni kovaladı.

Neyse ki ona ah etmedim.
Tanrı cezasını Ice Age 3'de verdi çünkü. Scrat'a bir kız arkadaş verdi :)

Ama ben yine de, kinder sürpriz yumurtanın içine Scrat koyanı,
O kinder sürpriz yumurtayı bize denk getiren şansı,
Ben bunla yatıcaaam diye kıç yırttıran inadı,
Sevgiyle anıyorum...

Yeni başlayanlar için bebek olmak

2009-11-17T17:12:00.000+02:00

Acayip güzel kokan şeyin adı anne,
Buruşuk suratlı olanın adı baba,
Bıngıldağına basıp senin nefessiz kaldığını görünce kaçanın adı abi.

Karın ağrısının nedeni midende gaz birikmesi, fütursuzca salabilirsin, şimdilik insanlara sevimli bile gelir.Bulantı hissi geçici, buruşuk suratlının omuzuna omuzuna kus, anneye yazıktır kusma.

Elinin henüz ulaşmadığı ama ulaştığı andan itibaren bırakmayacağın şeyin adı pipi, ikibuçuk yaşına geldiğinde ulaşabileceksin.

Bir pipiye ilk defa ikibuçuk yaşında dokunabileceksen erkek,
Ondokuz yaşında dokunabileceksen kız bebeksin.

Yazan: Alper Karadağ

Bir aşk hikayesi...

2009-11-17T13:48:00.001+02:00

+ Hadi öğle yemeği yiyelim!
- Can ben şimdi yedim ya...

Ertesi gün...

+ Hadi sana yemek ısmarlayayım!
- Teşekkür ederim Can ama az önce yedim. Başka zaman yesek?

Benzeri nice gün sonra, uyunmamış bir gecenin sabahında ve tüm bahaneler tükenmişken;

- Efendim?
+ Alo günaydın. Seni evime davet ediyorum kahvaltı yapmak için!
- Can gelmesem?
+ Hayatta olmaz, itiraz istemem.
- Can gelmesem?
+ Neden?
- Vazo falan kırarım, sakarım ben gelmiim noolur.
+ Hadi bakalım yine sen kazan, öyle olsun!

Araya yaz tatili girer. Tesadüfen bir gün Ortaköy'de karşılaşılır ve ayaküstü on dakika sohbet edilir. Yaz bitip okullar açıldığında, ilk akşam diye midir nedir, bir ağırlık çöker kalbe ve yürüyüşe çıkılır. Yan sitede oturan Can arar;

+ Hadi dolaşalım mı?
- Peki Can gel, zaten bahçedeyim.

Konuşurken, daha doğrusu Can monolog yaparken, söylediği çoğu şeye cevap verilmez. Ve Can der ki;

+ Sen ne güzel bir sevgilisin?

Buna da cevap verilmez. Can'dan ve bitmeyen buluşma taleplerinden uzunca bir süre kurtulabilmek için yapılmış bir görüşme haliyle önemsenmemektedir. Sonradan öğrenilir, Ortaköy'deki karşılaşmadan beri Can'ın ilişkimizi kendine ilan ettiği!!! iyi çocuktur aslında Can. Arkadaşlar da öyle söyler: "Amaaan idare ediver, istemezsen gönderirsin."

Böyle başlayan ilişki zamanla normale döner. Can'a alışılır, ilişki fikrine alışılır. Bir zaman sonra Can'a aşık bile olunur. Hatta itiraf edilir usul usul kulağına, bir gece arkadaşlarla beraberken. Ertesi gün bir aradayken Can bi tuhaftır...

+ Bana bağlanmanı istemiyorum!
- Pardon?!!
+ Bana bağlanma. Ben kimseyi üzmek ve kimse tarafından üzülmek istemiyorum. Bana bağlanma!

Can, bir anda güçlü erkek olmuştur. Tribe girmiştir. Aramızdaki takvim tutmazlığından mıdır , yoksa tatlı gelen kendine aşık etme süreci midir bilinmez, Can böyle karikatür gibi bir şey olmuştur. Can'a hemen yol verilir. Üstelik, daha iyisini haketmediği düşünüldüğü için, değersiz bir mesajla yapılır bu yol veriş.

Karikatür Can, zamanla daha da komik bişeye dönüşür;

+ Hayatına benden başkası giremez, ben biliyorum.
- Pardon?!!
+ Ben biliyorum, sen benden başkasını sevmezsin. Ruhun bende senin!!
- E Can gel o zaman, derdin ne?
+ Gelmem, ben bana bağlanmasını istemem kimsenin!
- Can git o zaman, tutan ne?
+ Gitmem. beni hayatından çıkaramazsın!
- Can siktir git o zaman?!

Bu böyle devam eder. Taa ki yeni bir sevgili söz konusu olana kadar. Tabi Can o aşamalarda da karikatür balonlarına bolca malzeme veren beyanlarda bulunur. Komik olan, Can yüzünden tüm aileden bu şarkı eşliğinde ayar yememdir; her yerde, her şartta, her koşulda...

Kader, kahpe kader,
Ağlarını ördün mü?
Can'dan yok bir haber,
Ananın .mını gördün mü?!!

Kızım seni Ali'ye vereyim mi?

2009-11-16T16:15:00.002+02:00

İşte bu...

Çocukluğumu zehir eden şarkı bu benim...
Anneannemle büyükbabam büyüttü beni...
Hayır annem çalışmıyordu.
Yok, babamın işi için başka bir yere de gitmemişler.

İlk torunum ben. Büyükbabam istemiş. Demiş ki;

"Biz büyüklerimizin yanında çocuklarımızı sevemedik. Ayıptı sevmek o zamanlar. Ben çocuk sevmek istiyorum, bu bizim olsun."

Vermişler de.

Komşuya bi demet maydanoz verir gibi vermişler beni. Ağlamak istiyorum... Ne ağliicam be! Prenses Diana'ydım ben o evde...

Maydanozumun prensesiydim...

Neyse...
Ben Prenses Diana'ydım ve o ev benim krallığımdı... Her şey benimdi...

- Anneanne bu koltuklar benim mi?

- Senin yavrum.

- Anneanne senin ayakkabıların benim mi?
- Senin güzel kızım.
- İncilerin?
- Senin çocuğum senin...

Bu krallığıma, bu evde göz değmiş her şeyden oluşan servetime en büyük tehdit annemdi. Gelirdi, " aaa anne bu şekerlik ne güzel, alıyorum bunu " der, alırdı. Hain anneannem de, tüm varlığımın yegane bekçisi, krallığımın en donanımlı ordusu olup canı pahasına savaşmak yerine " al kızım " der ve beni sinir ederdi. Ben en az bir hafta komada yatardım ondan sonra servetim bir şekerlik daha az benim diye... Zor günlerdi...Ama çaresiz değildim... Komşu devlet büyükbabamdan askeri destek isterdim hemen... Eve gelip de koltuğa oturduğu an arkasına sıkışır ve planımı uygulamaya koyardım...

- Büyükbaba !
- Hı?
- Büyükbaba dedim!
- Efendim?
- Annem sigara içiyo !!!
- ...
- Annem sigara içiyo büyükbaba hadi gidelim döv onu!
- ...

O derin sessizlikte anlardım ülkem kadar güzel ve yalnız olduğumu...

Acı dolu günler geçmek bilmez, benim suratım bir şekerlik yüzünden gülmezken anneannem:

- Kızım seni Ali'ye vereyim mi?

- ...

- Kızım seni Ali'ye vereyim mi?
- ...

- Kızım seni Ali'ye vereyim mi?
- ...

İşte o an benim yıkıldığım andı! Anneannem beni Ali'ye verecekti... Ve tüm servetimde, zaten gözü olan annem hüküm sürecekti...

Evet.
Kemalettin Tuğcu'nun bile hayal edemeyeceği kadar kahırlı bir çocuktum ben...
Aklım çıkardı Ali bunları duyacak da, bir gün kapı çalacak, gelip beni alacak diye...

Ali...

Alma beni...

Gece Kuşları İçin Tavsiye

2009-11-13T17:18:00.009+02:00

Malum hafta sonu.
Ben hatırlatayım da..
Sen istersen "çok sarhoştum, hatırlamıyorum, naaalakası var yaa" de yine.

NOT: Bu resim maille gelmiştir. Alıntıdır.
Tarafımca geliştirilmiş hiç bir yanı yoktur.
Ama tarafımca çok gülünmüştür:)

Kayanie

2009-11-13T16:15:00.022+02:00

Benim hamurişi ve tatlılarla aram pek iyi değildir.
Yemem de, pişirmem de.
Çook nadirdir bu tarz yiyeceklerin aklıma düştüğü ya da evimizde piştiği.
Sevmiyorum.
Nokta.

Ama Dila'yla, bu aktiviteleri kullanarak ortak ve eğlenceli bir hobi edineceğimizi düşündüğümden beri tarif kovalar oldum. Bu sayede de Cafe Fernando'yu ve Cenk Sönmezsoy'u buldum. Ben bu adama, keyifle yaptıklarına, tatlı tatlı anlattıklarına hayran oldum. Bu tabela Cenk'e gider.

Lüfen gidiniz de...

Peki bu tarifleri kim pişirecek?
Kim bir su bardağı pudra şekeriyle harikalar yaratacak?
Kim "evet bu kulak memesi kıvamı" diyecek?
Kim?

Ta ta ta taaaaaam!
Elbette Dilaaaaaaa!

Pasta vs yapımı için gereken malzemelerin hiç biri yok mutfağımızda haliyle. Olan da eski. Neyse niyet önemli diyerek başladık.

- Önce tırnak kontrolü. Hijyen şart!

- Çikolatalarımızı Benmari usulü eritiyoruz. Görüyorum ki bu işlem gerçekleşirken Dila çikolatalardan daha hızlı eriyor :)

- İçimiz çikolataya kamaşırken, sahip olamamanın verdiği hırsla, fındıkları fındık olduklarına pişman ediyoruz.

- Bakalım etmiş miyiz? Vallaha etmişiz :)

- Ha gayret biraz daha...

- İşte mutlu son!

Çok isterdim anneannemin ninesinin çeyizinden kalma incecik porselende bir dilim brownienin resmini çeksem de buraya eklesem.

Yanında gözlerinizi kamaştıracak kadar görkemli bir fincanda kahve de olsa.

Ama olamadı.
Çünkü ben brownieyi yaktım.
Zaten anneannemin ninesinden kalan bir tabağım da yok benim.

Ya ne bileyim o kadar pişirilmeyeceğini ben?!
Kürdan kekten kupkuru çıkana kadar pişirdim diye kaya gibi oldu.
Brownie...
Kayanie.

Niyet önemli niyet.

Bir Küvet Hikayesi

2009-11-13T14:58:00.003+02:00

Bir Küvet Hikayesi...

1

Süleyman'a karısı telefon etti:
— Konuşan ben,
ben, Fahire.
Tanımadın mı sesimden?
Demek çok bağırdım birdenbire.
Çığlık mı?
Belki...
Hayır,
çocuklar hasta değil.
Dinle beni:
İşini bırak da gel,
çabuk ol ama.
Telefonda anlatamam,
olmaz.
Daha kıyamet kadar vakit var akşama.
Saatlar, saatlar,
kıyamet kadar.
Sorma.
Dinle beni...
Hemen vapur bulamazsan
Üsküdar'a kayıkla geç.
Bir taksiye atla.
Paran yoksa
patrondan avans al.
Yolda hiçbir şey düşünme,
mümkün mertebe yalansız gelmeye çalış.
Yalan kuvvetliye söylenir
ben kuvvetsizim.
Alay etme kuzum.
Evet kar yağacak,
evet
hava güzel.
Koynuna girdiğim adam gibi
kocam gibi değil,
büyüğüm, akıllım,
babam gibi gel...

2

Geldi Süleyman,
Fahire, kocası Süleyman'a sordu:
— Doğru mu?
— Evet.
— Teşekkür ederim Süleyman.
Bak işte rahatladım.
Bak işte ağlamıyorum artık.
Nerde buluşuyordunuz?
— Bir otelde.
— Beyoğlu tarafında mı?
— Evet.
— Kaç defa?
— Ya üç, ya dört.
— Üç mü, dört mü?
— Bilmiyorum.
— Bunu hatırlamak bu kadar mı güç Süleyman?
— Bilmiyorum.
— Demek ki bir otel odasında.
Kim bilir çarşaflar nasıl kirliydi.
Bir İngiliz romanında okudum,
bu işlere yarayan otellerde
kırık küvetler varmış.
Sizinkinde de var mıydı Süleyman?
— Bilmiyorum.
— Hele düşün,
toz pembe çiçekli, kırık bir küvet?
— Evet.
— Hiç hediye verdin mi?
— Hayır.
— Çukulata, filân?
— Bir defa.
— Çok mu seviyordun?
— Sevmek mi?
Hayır...
— Başkaları da var mı Süleyman?
— Yok.
— Olmadı mı?
— Hayır.
— Bunu sevdin demek...
Başkaları da olsaydı
daha rahat ederdim...
Çok mu güzel yatıyordu?
— Hayır.
— Doğru söyle, bak ne kadar cesurum...
— Doğru söylüyorum...
— Zaten gösterdiler bana.
İnek gibi karı.
Belimden kalın bacakları...
Fakat zevk meselesi bu...
Bir sual daha, Süleyman:
Niçin?
— Bilmiyorum...

Karanlıkta pencerenin hizasında
karlı, ağır bir çam dalı.
Bir hayli zaman oldu
sofada asma saat on ikiyi çalalı.

3

Süleyman'ın karısı Fahire
şunları anlattı kocasına ertesi gün:
—... Dayanılmaz bir acı halindeydi
kendime karşı duyduğum merhamet,
ölmeye karar verdimdi, Süleyman...
Annem, çocuklarım ve en önde sen
bulacaktınız karda ayak izlerimi.
Bekçi, polisler, bir tahta merdiven
ve bir kadın ölüsü çıkaracaktınız
arka arsada bostan kuyusundan.
Kolay mı?
Gece bostan kuyusuna doğru yürümek,
sonra kenarına çıkıp durarak
baş aşağı atlamak karanlığına?

Fakat bulmadınızsa eğer
karda ayak izlerimi
sade korktuğumdan değil.
Bekçi, merdiven, polisler,
dedikodu, kepazelik,
aldatılmış bir zevcenin intiharı:
komik.
Niçin öldüğümü anlatmak müşkül.
Kime? Herkese, sana meselâ.
İnsan, ölmeye karar verirken bile
insanları düşünüyor...

Sen yatakta uyuyordun
yüzün rahat,
her zaman nasıl uyursan
ondan evvel ve o varken.

Dışarda kar yağmaya başladı.
Bir tek gecelikle çıkmak balkona:
Zatürree ertesi gün,
nümayişsiz ölüvermek.
Hayır,
hiç aklıma gelmedi nezle olmak ihtimali.

Yaktım sobamızı.
İyice ısınmak lâzım ilkönce.
Ciğer bir çay bardağı gibi çatlarmış.
Pencereye, kara bakıyorum:
«Eşini gaip eyleyen bir kuş
gibi kar
geçen eyyamı nev baharı arar...»
Babam bu şiiri çok severdi.
Sen beğenmezsin.
«Sağdan sola, soldan sağa lerzânı girizan...»

Lambayı söndürmeden balkona çıktım.
«... gibi kar
düşer düşer ağlar...»
Oturdum balkonda iskemleye.
Havada çıt yok.
Karanlık bembeyaz.
Uykudayım sanki.
Sanki çok sevdiğim bir insan
korkarak beni uyandırmaktan
yumuşacık dolaşıyor etrafımda.
Üşümüyordum.
Kederim duruluyor
berraklaşıyor.
Odanın camlı kapısından balkona vuran ışık
sıcak bir kumaş gibiydi üstünde dizlerimin.
Ben rehavetli bir mahzunluk içinde
acayip şeyler düşünüyordum:
Feneryolu'ndaki çınar
150 yaşındaymış.
Ömrü bir gün süren böcekler.
Gün gelecek
insanlar çok uzun
çok bahtiyar yaşayacaklar.
İnsanın yüreği ve kafası var...
İnsanın elleri...
İnsan?
Ne zamanki,
nerdeki,
hangi sınıftan?
Onların insanları,
bizim insanlarımız.
Ve her şeye rağmen
yeni bir dünya için yapılan kavga.
Sonra sen
ben
bir kırık küvet
ve benim
kendime karşı duyduğum merhamet...

Kar durdu.
Sökmek üzre şafak.
Utanarak
odaya döndüm.
O anda uyansaydın
sarılıp boynuna...
Uyanmadın.
Evet,
çok şükür nezle bile değilim.

Şimdi?
Zaman zaman hatırlayıp
zaman zaman unutacağım.
Yine yan yana yaşayacağız
beni sevdiğine emin olarak.

4

Altı ay kadar geçti aradan.
Bir gece karı koca denizden dönüyorlardı.
Gökte yıldızlar, ağaçlarda yaz meyveleri vardı.
Fahire birdenbire durdu
baktı muhabbetle kocasının gözlerine
ve suratına tükürür gibi bir tokat vurdu.

16.8.1940

Nazım Hikmet Ran

Bir Küvetin Bana Ettikleri...

2009-11-13T10:43:00.010+02:00

Çok sevdiğim biri...
Ah ama nasıl sevmek...
Olmazsa olmaz O.

Yan odada biriyle konuşuyor.
Sesini duyduğum an "Allahım" diyorum, "noolur bu sesi özletme bana..."
O an ne konuştuklarına kulak veriyorum. Diyor ki özlemekten çok korktuğum:

- Küvette osurdun mu hiç? Ben geçen gün osurdum acaip bi ses çıkıyo!

Darwin ve Dila'nın Evrimi

2009-11-11T17:59:00.009+02:00

Darwin'i ve Evrim Teorisi'ni bilmeyeniniz yoktur eminim. En basit tanımıyla tekrar edersek evrim teorisi der ki; "canlı türleri nesilden nesile kalıtsal değişime uğrayarak ilk halinden farklı özellikler kazanır."

Sonunda ne olacak bilemem ama Dila'nın kişisel evriminden bahsetmek isterim.

Önce dinozor olucam dedi. Sarı ve büyüüük bir dinozor.(bkz. büyüyünce ne olacaksın?)

Sararmadığını fark ettiğinden olsa gerek işi yuvarladı; hayvan olucam dedi sonradan. Eyvallah dedik.

Winnie the Pooh izlediğinde de bize danıştı:

- Ben Tiger olabileer miyim?
- Olmak ne demek karşıya bile geçersin!

Geçen gece ise Eeyore olmayı istediğini söyledi. Girişimci ruhu köreltmedik, destekledik.

Darwin, evrim teorisini ispat edebilmek adına ömrünün 30 yılından fazlasını harcamış. Dila'nınsa 30 gününü almıyor görüldüğü üzere.

Henüz evreşemedi, yolları çok dar. Ama azimli maşallah...

Nerde Bu Devlet?

2009-11-11T17:58:00.010+02:00

Dila 3,5 yaşında.
Kocamaaaaaan bir kız artık.
Bire bebekler girer ama üç yaşında abla olunurmuş; ben bunu Dila'dan öğrendim! Çok sevdiğim bir şarkısında "öyle ya sen ondokuzunda koca bir kadındın" diyen Nev, 3,5'unda koca bir abla olan Dila'yı tanısa ne derdi acaba?

3,5 yaşında koca bir kız olunca alınganlığı ve kaprisi de had safhaya çıktı. Kızların kaprisli olduğunu kendimden biliyordum zaten de bunun çok küçük yaşlarda başladığından haberim yoktu. Yaptığı birşeye izin vermezsek, ilk baktığı yerde olmazsak, hayır dersek, onun istediği olmayacaksa maruz kaldığımız kapris örnekleri şunlar:

*Artık beni sevmiyo musun?
*Beni özlemedin mi?
*Seni sevmiyorum.
*Sana kızıcam.
*Seni bi daha öpmicem.
*Çocuklaaar beni bırakıp nereye gittiniz?!!

Bunlardan birini seçip çat diye yapıştırıyor suratımıza! Böyle zamanlarda ne kadar şirin, ne kadar sevimli, komik, agucuk, gugucuk da olsak Dila'ya kendimizi affettiremiyoruz. Zavallı Kadir ve zavallı ben ne yapacağımızı şaşırdık. İsrail'in eline düşmüş Filistin'li gibiyiz. Sahi nerde bu devlet?

Geçen gece arabada gidiyoruz. Arabaya binmeden önce de sokakta gördüğü bir oyuncağı istedi, almadık. Dila kendi koltuğunda oturuyor, ben de önde oturursam yol boyunca nefes almadan ağladığı için yanında oturuyorum. Bir ara camdan dışarıyı seyre dalmışım, ne cüret?! Başımı bir çevirdim ki; Dila iyice aşağı kaydırmış kendini ve emniyet kemeri boynuna gergince dayanmış! Birden korkuyla bağırdım "annecim naapıyosun, boğulursun öyle yaparsan" diye ve düzgünce oturttum. Hepsi bu! Kızmadım. Kızgınlıkla değil, korkuyla bağırdım ve sadece oturttum yerine. Sonra yine seyre daldım. Birkaç dakika geçip tekrar O'na baktığımda göz göze geldik. Meğer bağırdığımdan beri bana bakıyormuş zaten öfkeli gözlerle, sonradan anladım. Çünkü göz göze geldiğimiz an şöyle söyledi:

- Sen bana bebek mi dedin, özlemedim mi dedin, sevmiyorum mu?
- ???

Modele bak, cevap ver...

annem..

2009-11-11T15:59:00.009+02:00

Yok yok..
Ayağının altında cennet var,
Benim annem, melek annem falan demicem.
Anne deyince onlar default olarak geliyor zaten.

Bilen bilir; benim annem şaka gibi.
Ayağının altında ne var bilemem ama,O yanımızdayken güleceğiz diye bizim ayağımızın altında bir şey kalmıyor çok şükür!

Mesela mı?
Al sana mesela o zaman:

Anne günlerdir sol tarafında batan bir ağrıyla mücadele etmekte ama bir sebeple doktora gitmemektedir. Geceleri sancıya dayanamayıp kliniğe giden anne en sonunda doktora gider ve spor yaparken oradaki kasın zedelendiğini, ezildiğini öğrenir. Bu arada baba da anneye, "ya yok senin bişeyin, kas ezilmesi o" deyip durmuş ama kimse tarafından kaale alınmamıştır. Doktor dönüşü msn'de yazışıyoruz:

- Ne dedi anne doktor?
- Ultrasonlar temiz çıktı yavrum. Kas ezilmesiymiş vs...
- Aman annem bişeyin olmasın da.
.
.
.
- Anneeee, bak babama sakın söyleme tamam mı kas ezilmesi olduğunu.
- Neden söylemeyeyim? Eziğim ben eziiiiiiiik!!!
- Ahahahahaa... Ya anne o diyodu ya hep "kas ezilmesidir bu, kas ağrısıdır" diye. Ama biz inanmıyoduk ya. Ya anne sakın söyleme dinler dururuz artık. Ahahaha..
.
.
- Anne, Emrah'ı (kızkardeş) arayıp ben loserım desene!
- O ne demek?
- Hani ezik tipler var ya onlar için de kullanılıyor bu kelime. Sen ara söyle doktor bana "sen loser olmuşsun" dedi de anne hadi ya lütfen!
- (sırıtarak)Yok yok. Ben babana diyeceğim şimdi. "Bende loser hastalığı varmış" diye!
- Ahahaha ya anne yaa ahahahaa...
- Valla bak. Bu diyeceğim depresyonda son aşamaymış. Bundan bi adım sonrasında delirirmiş hasta diyeceğim ben O'na. Bu hastalara akdeniz güneşinde dinlenmek iyi gelirmiş diyeceğim ahahahaha...
- Ahahaha.. Annem sen nasıl bir bombasın anlamadım ki!
- Eziğim ben!!!

Brokoli çorbası

2009-11-11T14:12:00.035+02:00

Benim çok sevdiğim bir arkadaşım var; ismi Efe.

Kendisi bekardır, iyidir, hoştur, komiktir..
Çok iyi bir analisttir, iyi bir portföy yöneticisidir.
Zevklidir, zengindir, arabası falan vardır.
Ve elinden her şey gelir.

Bekar kız arkadaşlarım, Efe'nin de bekar olduğunu söylemiş miydim?

Efe'nin en sevdiğim özelliklerinden biri, her haliyle hayatına sahip çıkması.
Tanıdığım bekar yaşayan pek çok erkek arkadaşımın aksine tertemiz ve çok düzenli bir hayatı var. Hiç tatmasam da O'nun harika yemekler yaptığını düşünüyorum. Neden mi? Çünkü Efe sıklıkla, bugün ne yapsam da Ebru'yu sinir etsem mottosuyla yaşadığı için canımın isteyeceğini bilir ve pişirdiklerinin resmini çekip üşenmeden bana yollar "baaak ne pişirdim" diye.

Ne mi pişirmiş?

Önce bunu:

Hatta inanmam O'nun yaptığına ve bi araba laf ederim diye -ki ederim- tepsinin yanına sigara paketi koymuş. Evet sadece Efe içiyo o sigaradan:)

Sonra da bunu yaptı(-mış):

Görselde benzeseler de ikinci tepsi paçanga. Ayıptır söylemesi ben tarif ettim ve Efe her zamanki gibi yemeden içmeden önce bana nispet yaptı.

Bunca iltifat iki tepsi böreğe mi diyenler için resmini göndermediği ama ballandıra ballandıra anlattığı o kadar çok yemek var ki!

Sadece Aralık'ın onbeş günü yetişen çok lezzetli mantarlardan tutun da, evlerinin altındaki mahzende içilmeyi bekleyen ev yapımı şaraplara, makarnalara, bilmem nasıl pişirilen oğlak etlerine kadar...

Ve mümkünse bunların hepsini iş çıkışına bir saat kalımı anlatıyor.
Akşam ne yesem diye hayaller kurduğum saatte yani...

Ama ben iyi arkadaşlığımdan taviz vermeyeceğim ve çok sevdiğini bildiğim bir çorba tarifi vereceğim buradan.

Bütün sevenler için ses veriyorum:

400-500 gr brokoli

2 havuç

2 soğan (lahmacunun yanında gelen evet)

1 lt süt ( Efe süte odaklan )

1 yemek kaşığı sıvı yağ
Accık tuz
Accık kara biber
Eser miktarda düdüklü tencere
1 adet el blenderi

- Brokolileri parçala ve suda beklet. Hemen yıkayıp süzmektense suda beklettiğinde çıkan ota püsüre inanamayacaksın.

- Tencereye 1 yemek kaşığı sıvı yağı, brokolileri, iri iri doğradığın soğan ve havuçları koyup kısık ateşte seviyoruz, öpüyoruz.

- Sevgiyle yaklaştığın her şey gibi bu sebzecikler de yumuşayacak, kendini salacak. Devam ediyoruz hala öpücükler, öpücükler.. (Totalde 15 dakika işte)

- Accık tuz ve accık karabiber katıyoruz kendinden geçmiş sebzelere. Ay bunlara zepze demiyorlar mı, ölüyorum!

- Şimdi suyunu koyacağız. Kaç bardak diye sorma, bilmiyorum. Sebzeleri 1-2 parmak geçecek kadar olacak toplam suyun. İstersen tamamını süt koy, istersen de yarısı süt yarısı su olsun. Her iki şekilde de çok lezzetli oluyor. Madem ölçü bilmiyon niye 1 lt yazdın dersen de cevap veriyorum: Artislik olsun diye :)

- Daha bu çorba için yapacak bişeyin yok. Kapağını kapatıyoruz düdüklünün. Kaynayıp da pıssss yapmaya başladığında altını kısıyoruz ve kısık ateşte de 15 dakika pişiriyoruz.

- Tencereyi açtığında gördüğün manzara karşısında "bu ne la?" demek yerine el blenderinden geçirip pürüzsüz hale getiriyosun. Evet, feleğin çemberinden geçmek gibi bişey bu da..

- Yine sevenler ya da faydasına inananlar bu karışıma biraz ısırgan da ilave edebilirler. Brokolinin tadını bastıramadığı için fark etmiyorsunuz içindekinin ısırıp ısırmadığını.

Şöyle bir şey olacak finalde gördüğün:

Çatalla yeme, çok zorlanırsın. Hem bu kadar malzemeyle yapılan çorba sana çok gelir, malzemenin yarısını kullanarak yap. Evlendiğinde kısmetse hepsini pişireceksin sen de.

Sevgili arkadaşlar, sevgili kardeşlerim, sevgili Romalılar!

Ben hayatımda bu kadar lezzetli başka bir çorba daha içmedim.
Hatta içmeden önce o kızın sütü döktüğü gibi üstüme başıma dökesim, kendimi bi de öyle sevesim, çorbaya saatlerce iltifat edesim geliyor..

Sevgili arkadaşlar, sevgili kardeşlerim, sevgili Romalılar!

Efe'nin bekar olduğunu daha önce söylemiş miydim?

ekşi sözlük

2009-11-10T16:46:00.008+02:00

Ben istemedim ilk başlarda. O teklif etti :)

Ne arasam, ne gugıllasam çıktı karşıma "beni seç, beni seç" diye.
Literatürleri talan edip bulamadıklarımı sunduğunda seçmiştim zaten.

Gerçekten iddia ettiği gibi kutsal bilgi kaynağımken,
Kuduruk eğlence kaynağım oldu.
Hayatıma bi dolu "ne güzel"ler kattı.

Hayalini kurup da çıkamadığım yolculuklara onlarla çıktım.
Dünyanın anasını üç kuruşa onlarla sattım.
Her adımın öncesini ve bir de sonrasını hesaplamaya çalışırken,
Bazen her şeyi akışına bıraktım.

Saygı duymayı,
Kabul etmeyi,
Küfür etmeyi,
Tepine tepine gülmeyi,
Döke saça içmeyi,
Hunharca eleştirilmeyi,
Pamuklarla sarılmayı onlardan öğrendim.

Çıplak ayakla toprağa basmak gibi onlarla beraber geçirilen zaman...
Yılansı fare çocukların hepsine selam!

Oğullar ve Rencide Ruhlar

2009-11-10T16:36:00.006+02:00

"Beş yaş insanın en olgun çağıdır, sonra çürüme başlar.

.
.
.

Hayatımdaki tek iyi şey artık anaokuluna gitmek zorunda olmayışımdı. Zarardan kar. Uzun süre annem ile babama anaokulunun bana göre biryer olmadığını anlatmaya çalışmıştım aslında. Bütün rasyonel dayanaklarıyla. Hiç bi işe yaramamıştı maalesef. İlla ki uykumda kan ter içinde tepinmek , servis minibüsü kapıya geldiğinde küçük çapta bir sinir krizi geçirmek gibi yöntemlere başvurmam gerekecekti derdimi anlamaları için. Kepazelik. İnsanı kendinden utandırıyorlardı."

Kitabın arka kapak yazısıydı bu.
Alper Canıgüz'e hayran olmak için bir neden sunuyorum sadece.

Kesinlikle tavsiye ediyorum.
Hatta ısrar ediyorum; okuyunuz...

http://www.idefix.com/kitap/ogullar-ve-rencide-ruhlar-alper-caniguz/tanim.asp?sid=MD8PMUQ564ZHKHAD3QX9

Sen çok güzel bir dedesin!

2009-11-10T11:02:00.014+02:00

Annem Dila'ya oda yapmış kendi evinde.

Nemo'lu nevresim...

Çat açıp pat kapatabildiği bir abajur...

Winnie the Pooh kahramanlarının cirit attığı perde...

Duvarlarda stickerlar...

Bayılmış, bayılmış..

- Odamı görmek ister misin anne?
- Tabi ki görmek isterim Dila!
- Ta ta ta taaaaaaa!

Gece teyzesiyle uyudular.
Sabah benim yanıma geldi uyanınca.

- Anneee.. Anneee..

Gözlerimi açtım.

- Teyzem benim Nemo'lu yastığıma yatmış.( Suratta zavallı bir ifade)

-...

Beklediği tepkiyi vermediğim için çok kızdı bana.

Kahvaltı yapmak için masaya otururken ısrar etti ben dedemin yanına oturacağım diye. Kokusu sonra çıktı tabi bu ısrarın:

- Dede.

- Efendim dediş.

- Sen çok güzel bir dedesin. Ama teyzem benim Nemo'lu yastığıma yattı!

Anladım ki kadın olmak böyle bir şey ve sonradan öğrenilmiyor.
Ayarı veriyosun,

İstediğini alıyosun..

dünya durdukça!

2009-11-10T09:26:00.002+02:00

sen gittin, başkaları kaldı.
başkaları gitmeliydi,
sen kalmalıydın...

öpücük balığı

2009-11-09T15:28:00.012+02:00

İşe telefon açıp, “gelirken buğday al” dedi. “Naapıcan buğdayı kızım” diye sormadım... Söylemezdi ki... Dünyanın en sevimli delisiydi... O öyle biriydi işte. Küçücük giz dolu oyunlar başlatırdı. Ne buğdayı, naapıcak acaba, nereden alıcam ben şimdi?

Merak etmeye başladığım anda kendimi çoktan oyunun içinde bulurdum... Evet, oyun başlamıştı. Savaş’a "buğday almam lazım, nerde satılır” diye sordum:

- Haa?
- Buğday
- Eee, nolucak buğday?
- Hiç... Tavuk buldum da bi tane... Buğday veriyim diyorum...
- Sittir lan...

Ciddi miyim diye gözlerime baktı... Ben de çok ciddi baktım.

- Gültepe’de bir civcivci var ama... Buğday satar mı bilmem... Daha çok suni yem olur onlarda...
- Yok, suni yem olmaz, buğday lazım... Yumurtanın sarısı doğal renginde olmuyo o suni şeylerle... Pis bi rengi oluyo... En iyisi buğday...
- Ha bi de yumurtluyo... Harbi tavuk yani, ciddi bi tavuk kimliğine sahip... Bir ara ben de besledim... Spenç tavuğu diyorlar... Tam yumurta tavuğuydu... Bazıları et tavuğu oluyor ya, pek yumurtlamaz onlar... Bak ne diycem, esas darı sever hayvan... Çift sarı çıkarır... Darı al sen ona...

Oyun böyle bir şeydi işte... O başlatırdı... Hayatınıza aniden buğday, darı, tavuk, yumurta ve size yedi kafayı diye bakan bir sürü insan girerdi... Komik, sürükleyen, ama paylaşılan giz nedeniyle bir o kadar da heyecanlı bir oyun...

Büroda durduk yere başlattığım tavuk geyiğine daha fazla dayanamadığımdan, buğday bulmak üzere çıktım. Buğday... Noolcak acaba? Kuruyemişçilerde var mıdır?

- Keşkeklik mi? Aşureye falan mı katçaanız?
- Ne?
- Buğday sormadın mı?
- Ha evet, olabilir.
- Sonunu dün sattım. Yok..

Hıyar kuruyemişçi! Lan madem yok, niye aşure mi keşkek mi car car ediyorsun? Sana ne? Bu millet de bi tuhaf ha... Buğday var mı, var. Ya da yok. Bitti, bu kadar! Sana ne ne olacağından? Az kaldı özel hayatıma giriyordu herif! Hem bir tarım ülkesinde buğday bulmak bu kadar zor mu olur kardeşim?! Sinirleniyorum ama. Hani lan bu ülke bir tahıl ambarıydı? Adam başı buğday olması lazım... Kendi kendime gülüyorum. Biliyorum, o da gülecek... Gülücez.. Öpücem sonra... Sonra, sonra... Noolcaksa o buğdaylar...

Mısırçarşısı’na gidiyorum, oradaki baharatçılarda kesin vardır. Bu arada, kendimi gerçekten tavuk gibi hissetmeye başladım. Buğday arayan acıkmış bir tavuk... Bık bık bık. Bıdaaak... Aslında içimde garip bir mutluluk var. Her şeyi birden unutup bir avuç buğday için İstanbul’u dolaşıyor olmak içten içe hoşuma gidiyor. O'nu bu yüzden seviyorum galiba. Bana da sıçrayan bir tılsımı var... Her şey bombok giderken, nooluyosa bir şey oluyor... O'nun yarattığı illüzyona dalıp oyun oynuyorum. Çocukmuşuz biz... O, mısır saçlı, habire sümüğünü çeken afacan bir kız, ben dizleri yara içinde haşarı bi velet... Dünyanın zillerini çalıp, vınnn kaçıyoruz.

Şimdi ne kadar alıcam ki ben buğdaydan? Bir kilo yeter mi acaba? Evde tarım yapıcak diil ya, yeter herhalde. Anlarmış gibi buğdayları karıştırırken yakaladım kendimi, iyisini seçicem sanki... Neyse, aldık işte. Bir kilo buğdayımız oldu. Yanında bir tane de ufak rakı. Manyağım lan ben! Bariz manyağım...

"Geldi mi buğday?" diye sordu. Gözleri ışık ışık... Meraktan çatlıyorum ama, belli etmeden “ıhı" diye torbayı uzattım. Cadı! Aldı torbayı masanın üstüne koydu. Ne olacak şimdi bu buğday? Sormayacağım ama... ”Naaptın?” dedi. Elinin körü! Saatlerdir buğday arıyoruz herhalde. “Toprak mahsülleri ofisine gittim canım. Taban fiyattan destekleme alımı yaptım.” Gülüyor. Her şey o gülsün diye zaten... Bence onun kadar güzel gülebilen yoktur. Ama bu gerçek yani. Çok gülen insan gördüm ben. İşim gereği. Hakkaten bakın, ben bu konuda otorite sayılırım. Ben sizinle geyik çevirirken o kayboldu. Birazdan, elinde bembeyaz bir güvercin! “Bak şimdi“ dedi; “Bu senin dilek güvercinin. Ona avucundan buğday yedireceksin, sonra gagasından öpeceksin ve bir dilek tutup gökyüzüne bırakacaksın.”

Dedim ya, tılsımı var O'nun. Aniden güvercin de çıkarır, tutup yaşamınızı bi saniyede masala çevirir. Bitmesin istersiniz... Bitmesin diye dilek tutup güvercini gagasından öptüm. Balkona çıktık sonra. Pıt pıt kanat sesi... Pıt pıt iki çocuğun yüreği... Balkona yıldız tozları mı yağdı? Çok mu güldük.. Peki çok gülmek iyi midir gerçekten? Ağlar mı sonra insan? Babaannem Deli Fadime’nin dediği gibi “dünyanın düz murâdı yok” mu? Çok muhabbet tez ayrılık mı peki? noolur “öyle diilmiş” olsun... Noolur bitmesin.. Pıt pıt... Yüreğim... Gece... Yemin ederim, yıldız tozu yağıyor...

Ertesi sabah Kadriye oldu. Espiri olsun diye bahar temizliğine girişti. Kadriye. O'nun masal kahramanlarından biri. Söylediğim gibi, yaşam bir oyun O'nun için. Gerçekle dalga geçer hep, sevmez sanki. İlk Kadriye olduğunda yeni tanışmıştık. Yine işe telefon edip yufka ve çökelek istemişti. Buğday gibi değil, onları daha kolay buldum ve eve gittim. Kapıyı çaldığımda yeri siliyordu. “Ayağını çıkar kocacım” dedi, “yeni sildim”. Çok güldüm. Yufkayla çökelekten “yanmaz tavada sana böreği” yaptı, yedik. Sonra eline bir tığ alıp dantel örüyormuş gibi yapmaya başladı. “Delirdi” diye baktım. Saçlarına bigudi tuttururken “naapıyosun yaa” diye sordum. “Nooluyo kızım?” Garfield gibi gözlerime baktı. “Yarın eltimgil gelecek” dedi. Sonra güldü. Nasıl güldüğünü biliyorsunuz. O gün bana “annesi gibi” olmuştu. Ya da benim annem gibi. Oynuyordu. Başka bir şey. Herkesin “gerçek” diye bildiği şey, onun için sonuna kadar sahte ve saçmaydı. Komikti ama, ürkütücüydü. Yani hep oynanamazdı ki... Eninde sonunda hayat “bööle bişeydi” işte. Yoksa değil miyd? O Kadriye olup “çekirdek aileyle” dalga geçmeye başlayınca ben de rolümü aldım. Fehmi diye bir herif oluyordum. Çizgili pijamamı ayağıma geçirdiğim gibi biraları içip televizyon karşısında pıt pıt zapping yapıyordum. Gülüyorduk sonra. Kadriye ve Fehmi çekirdek rolünden çıkıp biz oluyorduk. Pıt pıt, iki çocuk yüreği...

O'nun masal kahramanları bir tane değildi ki! Bazen Müge ile Furkan olurduk. Aslında onlar bizim arkadaşımızdı. Ama O, onların ilişkisini sahte ve anlamsız bulurdu. “Kola alır gibi işte, birbirlerini ve herşeyi tüketiyorlar.” Müge olduğu zaman “eskeyp’e gidelim mi, trafo’ya zıplayalım mı?" diye sorardı. Ama asla gitmezdik. O'nun dünyasından çıkamazdım. Ben çıkmak ister miydim peki? O zamanlar bu soruyu kendime hiç sormadım. O, “dışarıdakiler”i öyle iyi biliyor ve anlatıyordu ki, ara sıra “dışarı kaçtığımda” bile O'nunla oyun oynuyormuşuz, O bana “gerçeğin masalını anlatıyormuş” gibi olurdum...

Ha bir de, en önemlisi “öpücük balığı” vardı... O'nun en yalın ve samimi hali. “Ben öpücük balığıymışım” deyip yanağıma bin tane masum öpücük konduruyor, dakikalarca pıt pıt pıt öpüyordu. Öpücük balığı, öpücük balığı, pıt pıt pıt...

Masallar biter mi, biter işte. Arasına reklam girecektir, güzellik maskesi takılacaktır, savaş vardır, birileri öldürülecektir, birini kör bırakacaksınızdır, birinin yüreğini söküp atacaksınızdır... Zehirlenecek denizler, ağlatılacak çocuklar.. İşiniz vardır yani, öyle önemli, öyle vazgeçilmezdir ki...

Bir gün bana “gitme” dedi. Ama hep öyle derdi. “Yelkovan dokuzun üstüne gelinceye dek... Bu şarkıdan iki şarkı sonra...” Hiçbir keresinde bırakmazdı beni. İyi, tamam, oynadık, bitti. Dönüşte yine oynarız. Dinlemezdi... ”Bak şimdi bu çerez tabağını dökücez; leblebiler saatmiş, üzümler dakika, fındıklar günmüş ama... Sayalım, o kadar sonra git...” Pazarlık ederdim. “Fındık gün diilmiş, leblebi saat. Ona tamam.” “Peki” derdi. Sonra aniden nereden bulduğunu bilmediğim tek şamfıstığını çıkarıp “Peki bu yılmış, yıl olsun“ derdi. “Yüzyılmış tamam mı, ölüm gelinceye kadarmış.."

Üzümleri, leblebileri falan sayardık sonra. Tek şamfıstık, o yüzyıldı... O ölümün geldiği zamandı. Onu pek tartışmazdık. Onu açar, yarısını yer, yarısını bana yedirirdi. Sonra, sonra o öpücük balığı ve ayrılık...

“Ben gidiyim” dedim. Sesi boğuktu... ”Gitme” dedi. Ama söyledim. Hep öyle derdi. Giderdim sonra. Döndüğümde oradaydı, bilirdim. Yine “gitme” derdi.

“Gitme” dedi. Gözlerinde yaş tomurcukları, birazdan duracak dünyalar, sanki hepimiz ölücez. “Bu kez gitme”...

Gitmesem olur sanki. “Ama bunun sonu yok ki” dedim. “Yok işte salak“ dedi. ”Hep sonunu istiyorsun. Sonu, bittiği yer, tükendiğim zaman... Yerine yenisini tüketmeye başlayacağın zaman... Bu kez gitme işte. Gitme...”

Karşısında bir çocuk gibi duruyorum. İçimden bir çocuk o duvarı tırmanıp aşmaya çalışıyor ama olmuyor. Birileri yıllarca ördü o duvarı. Annem koydu bir tuğla, sonra babam... Dayım, öğretmenim, komutanım, patronum, radyom, televizyonum... Gidicem ben, işim var işim. Çıkıp sokak kedilerini tekmeliycem, yalan söyliycem, rakı içicem... Hasan’a borcum var. Tarık’la sözleştik, kaçıcaz hafta sonu, karı bulmuş. İlknur iş arıyo sonra. Resmen iş istiyo işte, aramıştır. O'nun yeri ayrı ama İlknur da fena değil şimdi. İşim var. İşim...

“Gidiyim ben” dedim. Bu kez gözleriyle “gitme” dedi. Ben de ona “gözlerim sana mı kaldı” gibisinden baktım. Tek mi sana kısmet olacak sanıyorsun benim “çivileyen bakışlarım?” İşi var gözlerimin. Kritik pozisyonlara bakıcam, topa konsantre olucam, top secret’ı izliycem, günlük kuru yakından takip edicem... İlknur’un kalçalarına bakıcam. mtv’nin klipleri, savaşlar, siyah-beyaz yerli filmler... İşi var gözlerimin...

Sonra yıldırımlar çaktı... Hiç susmadım. “Hayat masal mıydı yani? Dışarıda millet birbirinin gözünü oyarken, biz burada yanak yanağa... Noolcaktı yani? Leblebiden saat olur mu? “Vakit” denen nanenin ne demeye geldiğini herkes biliyor artık! İyi. Pıt pıt pıt öpüşelim, sen beni seviyormuşsun, ben seni çok... Ee, anangil “oturma odası takımını erkek tarafı alsın” dediğinde ne bok yiyecez peki? Öpücük balığını mı satacağız?” Nefes nefese sustum...

“Dışarıdakiler” dedi... “Dışarıdakiler, bunu beceremez işte... Öpücük balığını kimse alıp satamaz... Sen bile... Diyelim ki öyküsünü yazdın, beş para etmez..."

***

Bir varmıştı, şimdi bir yokmuş...

Nevizade Sokağı’ndayız, yol boyu meyhane... Masanın altından İlknur’un elini tutuyorum. Dördüncü kadehten sonra sayamaz oldum rakıları. Bir çingene, yanındaki masaya keman çalıp haykırıyor “dönülmeyyz akşamıyyn ufuğuğun daiiz, vakiyyt çook geyç artık.” Elini darbukaya röntgen filminde her patlattığında gözümün önünde bi dudağı gökte bi dudağı yerde masal devleri görüyorum... Gümm! Dev.. Güm! Lamba cini.. Güm! Haramiler...

Kocaman bir davulun üstünde küçük bir şey kırıntıları dökmüşler gibi, belki öpücük balığının yemleri onlar. Hani O'nun en yalın ve sevimli hali gibi... Gümm!.. Zıplıyor hepsi, gümm zıplıyor her şey... İlknur’un göğüsleri kliplerdeki gibi havalanıp zıplıyor. Uçuşup tekrar yerine düşüyor, tabaklar, yıldızlar, sigaram... Canım yanıyor... Sonra pıt pıt pıt... Darbukaya üç parmak darbesi vuruyor çingene... Masalların sonunda gökten teklifsizce düşen üç elma bunlar. Ben görüyorum, İlknur görmüyor, kimse görmüyor...

Müzik bitti. İlknur bir şeye gülüyor. Masanın yanı başında, tuhaf, simsiyah gözlüklü, başı sımsıkı bağlı bir kadın var. O hep var Nevizade Sokağı'nda. Elinde kocaman bir çerez kavanozu, sormadan, avucundaki çay bardağını kavanoza daldırıp, bardak dolusu kuruyemişi masamıza boşaltıyor. Cebimden para bulup kadına uzatıyorum. Aklımda zamanın en acı tadı... ”Peki kaç leblebi var bunun içinde teyze?” diye soruyorum. Kadının suratını yıllar bıçaklamış, sesinde hırıl hırıl alaycı bir öfke; “manyak mısın sen koçum?” diyor. İlknur gülüyor, benim gözüme üç elma kaçtı, masalların kötü kalpli cadısı avucumdaki parayı yolarcasına kapıp yan masaya seğirtiyor...

Az önce bir masal bitti, kimse bilmiyor... Öpücük balığı bir iskelede, güneş altında çırpınıyor... İlknur’un gözlerinin işi var, benim yüreğim kovulmayı çoktan hak etmiş, boşta gezer... uzaklarda bir çocuk, uyuyakalmış ninesini sarsıp “bana masal anlat” diye ağlıyor...

Diyelim ki öyküsünü yazdım, beş para etmiyor...

Kaynak: Atilla Atalay - Sıdıka

Fiziki Teslimatlı Döviz Vadeli İşlem Sözleşmeleri

2009-11-09T10:08:00.009+02:00

Bu kayıt, vadeli işlem piyasaları ile ilgilenmeyenler için hiçbir şey ifade etmemekte ve hatta feci halde sıkabilmektedir. Söylemedi deme sonra :)

Kodu: USD için 302
EURO için 312

Sözleşme Büyüklüğü: 100,000 Usd / 100,000 Euro

Vade Ayları: Ocak, Mart, Mayıs, Temmuz, Eylül, Kasım
En yakın iki vade ve bunlardan biri Ocak değilse, ilaveten Ocak vade aynı anda işlem görecek)

Başlangıç Teminatı: USD için 16,000 TL (Sürdürme Teminatı: 12,000 TL)
EURO için 22,000 TL (Sürdürme Teminatı: 16,500 TL)

Minimum Fiyat Adımı: 50 TL

Bunlar fiziki teslimatlı döviz vadeli işlem sözleşmelerinin (FTDVİS) teknik özellikleri.

Son işlem günü ve takasa gelince..

FTDVİS’nin son işlem günü, ilgili vade ayının son işlem gününden önceki ikinci iş günü. Örneğin, Ocak 2010 vadeli bir FTDVİS’in son işlem günü 27 Ocaktır. Buna göre;

T GÜNÜ ( 27 Ocak)
27 Ocak günü açık olan tüm pozisyonlar otomatik olarak kapatılacak ve herhangi bir ihbara gerek kalmaksızın fiziki teslimata konu olacak. Saat 17.45’te taraflara yükümlülükleri bildirilecek.

T+1 GÜNÜ ( 28 Ocak )
En yakın iki vade olan Mart 2010, Mayıs 2010 ve bu iki vadeden biri Ocak olmadığı için Ocak 2011 vadeler işleme açılacak.

T+2 GÜNÜ ( 29 Ocak )
T günü, TCMB’nın 15.30’da açıkladığı döviz satış kuruna göre belirlenen yükümlülüklerin taraflarca yerine getirildiği gündür. Takas için son saat 16.30’dur. Tüm transferler Takasbank tarafından saat 16.30’da ilgili hesaplara yapılır. Takas işlemleri tamamlanmadan teminatlar serbest bırakılmaz.

Özetle genel hatlar bu şekilde.

Nakdi uzlaşmayla işlem yapmayan katılım bankalarının fiziki teslimata ilgi göstermesi bekleniyor.

Ayrıca 1,000 €/ 1,000 $ ile işlem yapmakta zorlanan kurumsal müşteriler için sözleşmeler 100,000 €/ 100,000 $ üzerine yazılacak. (Neden büyük rakamları konuşarak küçük yatırımcıyı dışlıyoruz sorusu üzerine..)

Nakdi uzlaşmaya alternatif vadeler olması açısından yılın tek aylarında sözleşmeler açılıyor.

En erken Aralık başına yetiştirilmeye çalışılacak. Belki Ocak ayına sarkabilir sözleşmelerin işleme açılması.

Özel şartlara tabi pozisyon transferleri de ( give up ) aynı tarihlerde başlayacak.

Tüm toplantının özeti budur.

İlla resmi olalım diyorsan da tıkırda bakalım.
Gürol'a Not: Sevgili Gürol, beğenmedim dersen, güdümlü anne terliğini buradan atar ve seni tuttururum :) Bu terliklerde yön şaşırma gibi bir olay olmadığını her çocuk gibi elbette sen de biliyorsun.

Özgür’e selamlar...

Gürol olmayana not: Sıkılırsın dedim de mi?

Soydur çeker elbet, boksa kokar elbet :)

2009-11-06T18:02:00.005+02:00

Benim canım büyükbabamın annesinin adı Lütfiye idi.

Kızlarından biri, tüm gelinlere ve torunlara “ bundan sonra herkes anneme biricik anne diyecek" ültimatomu verince, zaman içinde söyleye söyleye mi yoksa gelinlerin hırsından mı bilmem biricik anne bücüge nene olmuştu.

Ben, biricik anne diye birini hiç tanımadım.
Ama bücüge neneyi biliyorum :)

Bücüge nene, sürekli konuşarak tv izlerdi.
İzlediği her şeye de inanırdı.
Rol yapmak denen şeyi asla anlatamazdık.
Asla ikna edemezdik o dağ gibi adamın ölmediğine.

- Ah gözeliiim, vurdular ya adamııı! Vah, vah ,vah..
- Bücüge nene yok ölmedi o adam. Rol yapıyo.
- Suuuus! Görmüyo musun kanları?
- Nene salça o salça :)
- Deyyus vurdu adamı!

Dizlerini döve döve üzülürdü.
Televizyonlardaki zulüm çok büyüktü.
Bücüge nenemin acısı da :)
Haa bir de Yalan Rüzgarı’ndaki Viktır herkesle yatıyodu deyyuuuus!

Televizyonla doğmuş bir nesle, yani bize çok zor geliyordu O’nu anlamak. Savaş, yokluk, ana-babasız büyümek, kardeşlerini yıllar sonra bulmak ya da hiç bulamamak yoktu bizim kaderimizde. O, salçalar içinde ölüyormuş gibi yapan adama dehşetle bakıp üzülürken, biz boncuk bulmuş maymunlar gibi gülüyorduk her seferinde.

Ama işte tanrının çok değişik bir espiri anlayışı var.
Sopayı hiç ummadığın yerde indiriyor tepene :)

Kadir’in yoğun muhalefeti, Dila’nın hayatımı ipotek altına almış olması yüzünden ben dizi izlemiyorum. Ama konular ayda bir değiştiği için bölük pörçük gözüme takıldıkça haberdar oluyorum kimin elinin kimin cebinde olduğundan da, Ednan Bey tahta oyarken Bihter’i kimlerin oyduğundan da...

Dün akşam Dila ile evdeyiz.
Televizyon açık.
Aşk-ı Memnu var.
Ben Bihter’le Firdevs’in kıyafetlerine bayılırken evin kızı sahiden bayılıyor.
- O kıs niye bayıldı anne?
- ?!!!!

Tüüüh! Evde yalnız olmadığımı tamamen unutmuşum.
İki minik ve meraklı göz de izliyormuş meğer!!!
- Başı dönmüş annecim.
- Başısı mı dönmüş?
- Evet başısı dönmüş.
- Düşmüş mü?
- ...
- Düşmüş mü he düşmüş mü?
- Evet düşmüş annecim.
- Hee...

Bücüge nene,
Torununun torunu televizyon izlerken...
Geldiysen üç kere kapıyı tıkla.
Ve Bihter’e fena şeyler yapanın Behlül olduğunu Ednan’a söyleme!

eğer

2009-11-04T17:23:00.012+02:00

Can Yücel...

Köy Enstitüleri'ni kurmuş eski Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel'in oğlu...
Almanca,İngilizce ve Fransızca'yı ana dili gibi okuyan/yazan/konuşan...
Aynı zamanda çok iyi bir çevirmen.
Hatta ona göre çevirmen değil, Türkçe söyleyen!

Rivayete göre, 66. sonenin çevirisini beğenmeyenlere;

"O orospu çocuğu Shakespeare de Türkçe biliyor olsaydı bunu böyle yazardı"
diyen...

Shakespeare'in ünlü 'to be or not to be' sözünü 'bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin' olarak Türkçeleştiren...

Ne çok severim...

Pps dosyalarına, had safhada arabesk müzik ve resimler eşliğinde konu olup bolca fwd edilse de çok daha fazlasıdır her zaman.

Hakkında daha çok konuşacağız...
.
.
.
Eğer

O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
Arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir büyük ayrılıklar bile,
En güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
Yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
Çalınan birinin kalbiyse eğer.

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
İnsan bütün derilerden soyunabilseydi eğer.

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
Hiçbir zaman duyulmasaydı eğer.

Daha çabuk unuturdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
Kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer.

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
Öylesine delice bakmasalardı eğer.

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de,
Kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer.

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece sohbetlerinin,
Son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer.

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
Meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır yaralamasaydı eğer.

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
Beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer.

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
Tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer.

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
Yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer.

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
Son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer.

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
Her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer.

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
Dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer.

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
Namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer.

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
Dokunulası ipek ten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer.

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
Sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
Kulağına okunacak biri olsaydı eğer.

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir ayrılık gizlendiğine belki de,
Kartvizitinde onca ayrılığın birinci dereceden failidir denmeseydi eğer.

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
İhanetinden onlar da payını almasaydı eğer.

Issızlığa teslim olmazdı sahiller,
Kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer.

Adını anmışken;

66. SONE
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,

Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.

Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,

Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,

Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,

O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,

Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru,

Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,

Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,

Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,

Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,

Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen'e

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,

Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

William SHAKESPEARE

ne diim? zebra mı diim?

2009-11-02T17:58:00.002+02:00

Büyüdüğünden beri Dila’yla sokağa çıkarken iki kez düşünür oldum. Her çocuk gibi kızımın da içinde saklanan o büyük vicdansızlıktan çok korkuyorum çünkü. Onlardaki netlik benim beynimi karıncalandırıyor.

Yok yanlış anladınız; Dila beni dövmüyor, sokaktakileri taş yağmuruna tutmuyor. Vicdansızlıktan kastımı dün akşamımızı anlatarak açıklayayım izin verirseniz.

Markette alışverişteyiz. Market arabasına oturmak istiyor, oturtuyorum ve yine hiç kimseyi umursamadan daaliii daalii diye gülüşe oynaşa markette kah koşuyoruz, kah bakıyoruz onu mu alsak bunu mu diye. Evet, markette daali daali.. Çoğu zaman hiç kimseyi, hatta dünyayı umursamadığımı söylemiş miydim? Her şeyi çok umursayan anneannenin elinde büyümüş olduğumdan mı yoksa? Bilemem...

Hem O’nu hem beni mutlu edecek bir alışverişin sonunda kasaya geliyoruz. Arabadan indirmiyorum elime ayağıma dolaşmaması için. Kasadaki çocukla beni izliyor, sohbet ediyoruz bir yandan da. Birden şöyle bir şey sorduğunu duyuyorum:

- Bu abi maymuna benziyo de mi anne?
- ?!?!!

Siz hiç market torbası olmak istediniz mi? İstemek ne demek, ben oldum! Tıpkı torba gibi “hışır” diye bi ses çıktı benden cevap olarak. Tabi ki yerin dibinden..

- Noolur kusura bakmayın. Lütfen bunu hakaret olarak kabul etmeyin. O’nun tek hayali büyüdüğünde eşek olmak. O çok sever hayvanları.. vik vik vik, bik bik bik.. hışır..

Çocuk, “bunu doğuracağına kedi doğursaydın” ifadesiyle bana bakıyor kıpkırmızı. Ama maşşallah ay gibi bir surat, dolunay gibi ama. Dolu dolunay gibi, tas gibi...

Ben hala özür dilemekle ağlamak arasında miyavlarken çocuğa, Dila söze karışıyor tekrar:

- Senin kulakların niye o kadar kocaman?

Daha yalvarsam da toparlanacak bişey kalmamıştı. Başımı hiç kaldırmadan (utançtan değil, güldüğümü anlamasın diye) çantalarımı toparladım. İçimde kalan son hışırtıyla çocuğa dönüp:

- Bizi uzun bir süre görmek istemediğinizi biliyorum, söz gelmeyeceğiz bir süre. Ama o dinozor olacak büyüyünce! (bkz. büyüyünce ne olacaksın?)

Çıkınca Dila’ya anlatmaya çalışıyorum yaptığının doğru olmadığını. Bir daha yapmaması gerektiğini.

- Annecim bu yaptığın hiç doğru değildi. Abi de ben de çok üzüldük Dila. Abilere “maymuna benziyosun” denmez annecim.
- Ne diim? Zebra mı diim?

Hışır..
?!

gimi

2009-11-02T14:02:00.027+02:00

Boğaz köprüsünden geçerken:

- Annecim biz şimdi neyin üstündeyiz?
- Köprünün.
- Pekiii, köprünün altındaki ne? hani bak kocamaaaan ve masmavi..
- Denis.
- Pekiii denizin üstündekiler ne annecim?
- Gimi.(Gemi)

Başka bir gün parktayız. Kızımdan yaklaşık iki yaş büyük bir kız yanımıza geliyor ve beraber oynuyorlar. Yanlarına gidip tanışmaya teşvik ediyorum.

- Annecim arkadaşınla tanıştın mı? Hadi soralım bakalım adı neymiş? Arkadaşımız, senin adın ne?

Çocuk cevap verir.

- Deniz.
- Hadi annecim sen de adını söyle arkadaşına, senin adın ne?
- Gimi!!!

büyüyünce ne olacaksın?

2009-11-02T14:02:00.026+02:00

Tatilde bir akşamüstü..

Herkesin denizle işi bitmiş ama onunki bitmiyor...
Hoop suda, hop kumda, hoop suda, hop kumda, hooo..
Ve etrafında kalabalık bir hayran kitlesi var her zamanki gibi. Hayatla tüm bağım kesilsin, ses bile duymak istemiyorum diye düşünürken adaya muhtar seçilmeme yetecek kadar insanla tanışıyorum sayesinde. Neredeyse her göz kırpanın elinden tutup "hadi dondurma alalım" dediği için adadaki tatilcilerin çoğu tarafımdan takip edilmiş dondurmacıya kadar!

Neyse.. Direnmenin faydası yok. Tüm kapalı alanlara inat yakıp bir sigara oturuyor ve hanımefendinin hayranlarıyla konuşmalarını dinliyorum.

h (hayran): Senin adın ne bakayım?
d ( Dila ): Diiiyla.
h: Nida mı?
d: Diiyla Diiyla annamıyo musun? ( Muameleye bak! )
h: Ayyy ne güzelmiş adın Dila! Kaç yaşındasın peki?
d: Üç. ( Geçen yıl dokuzdu! )
h: Büyüyünce manken mi olacaksın? ( Abi Ahmet Çakar'ı şu dakika aratır oldu artık. )

Benim için eğlence o an başladı! Ve tüm kumsalı, tüm dinleyenleri havalandıran o cevap gecikmedi:

d: Yok dinozor olcam!

Dalga geçmiyor. Gerçekten dinozor olmaya karar verdi... Büyüüüük ve sarı bir dinozor olacakmış. Ne mamutlar istemeye gelecek merak ediyorum şimdiden :))

ezancı :)

2009-11-02T14:02:00.025+02:00

Kuraldır; evde ne pişerse yenecek.

Ama küçük hanımın çok da umrunda değil açıkçası. Damarına basmadan nasıl çözerim diye düşünürken ne pişirdiğime bakmak istiyor, gösteriyorum. Ve başlıyor iftara doğru kıvamında diyaloğumuz:

- Bak annecim, evde ne yemek pişerse onu yemeliyiz. Eğer beğenmez ve yemezsek Allah'ın gücüne gider. Ya bize yemek vermezse sonra? ( Niyetim böyle demek değildi ama söylemiş bulundum bir kere. )

Neyse akşam yemeği için masaya oturuyoruz. İtiraz etmeden yiyor tabağındakileri. Birden aklına geliyor ve bırakıp çatalı başlıyor ulusa seslenmeye;

- Ama yemekler yiyeliiiiir. Yemezsek... Eeee yemezsek... ( Kimin güceneceğini unuttu.)
- Noolur annecim yemezsek?
- Eeee kızar ama o. Aç kalırız ( Suratta zavallı bir ifadeyle söylüyor bunu. )
- Kim kızar annecim?
- Eee... Eeee... Hee şey şeey.. Ezancı!

makkaş sürelim mi?

2009-11-02T14:02:00.022+02:00

Dila henüz üç buçuk yaşında bir kız...
Ve makyaj yapmak için ölen bir kız...
Birisini ruj sürerken görse içi akan bir kız...
Benden memeli (sütyen) ve ev ayakkabısı ayağını acıttığı iddiasıyla topuklu ayakkabı isteyen bir kız...
Benim kızım...

Bir cumartesi sabahı kahvaltı yapıyoruz beraber; sarmaş dolaş, göz göze, öpe koklaya... Birden diyorum ki:

- Gözlerime bakar mısın?

Yüzü gözü nutella (mitella) içinde bakıyor.

- Seni çok sevdiğimi biliyorsun değil mi?

Birden gözleri parlıyor ve fısıltıyla alıyorum cevabımı:

- Makkaş sürelim mi?!!

3 2 1

2009-11-02T14:01:00.016+02:00

Bazen oluyor...

Her şeye ama her şeye en az yarım saat ağladığı bir cumartesi günü... Sabrım çoktan bitmiş ama azimle bitmemiş gibi yapıyorum. Sabırlı olmayı değil ama sabırlıymış gibi davranmayı biraz öğrendim galiba.

Artık ağlayacak bişey bulamayınca aranmaya başlıyor böyle günlerde "ne bulsam da ağlasam" dercesine. Tam o esnada dikiş kutusu gözüne çarptı ve başladı;

- Ben bunu istiyorum.
- "Annecim o oyuncak değil, içinde iğneler var, senin için çok tehlikeli" diyorum ama söylediğimin olumsuz olduğunu algıladığı an ağlamaya başladığı için tamamını duymuyor bile.
- İstediğin kadar ağlayabilirsin Dila.

Bunu duyunca daha çok ağlamaya başlıyor.Dikiş kutusu da kucağında. Epey sonra sakinleşiyor ve bana diyor ki;

- Ama ben 3 2 1'le oyniicaamdı annee!

Kahkahalara boğuluyorum. 3 2 1 dediği şey mezura çünkü :)

dila'nın çorbası

2009-11-02T14:01:00.015+02:00

Bir akşamüstü...

Koştura koştura eve gelmişim, Dila için çorba pişiriyorum. Mutfağa geliyor.

- Napıyosun?
- Sana çorba pişiriyorum annecim.
- Ama ben pizza yiiicemdi.
- Ama annecim Allah bize çorba vermiş bu gece yememiz için. Rica ederiz, başka bir gün de pizza verir, olur mu?

Çok bozuluyor. Ona kalsa çoktan huysuzluk yapacak ama serde Allah'a şirin görünmek de var; susuyor :) Öylece duruyor yanımda. Kısa bir süre geçince de açık camdan dışarı bağırıyor:

- Allaaaaah!
Efendim demesini bekliyor.
- Allaaaaaaaaaaah!

- Annecim Allah seni duyar. Ne demek istiyorsan söyleyebilirsin diyorum.

Hani aslında çok da kanımızın kaynamadığı çocukları sırf annelerine ayıp olmasın diye " hanimiş de hanimiş, agucuk da gugucuk" şeklinde sahte bir ifadeyle sevmek vardır ya... İşte aynı o ses tonu ve yüz ifadesiyle devam ediyor Allah'la konuşmaya:

- Sen bize çorba mı verdin?!!

evlerinde lambaları yanıyor!

2009-11-02T13:59:00.009+02:00

Bir kış günü...

Dila ile beraber anneme gidiyoruz. Hava kararmış ve çok soğuk. Küçük eli elimde, yürüyoruz.

- Anne elim üşüdü.
- Montunun cebine sok annecim elini. O zaman üşümez diyorum ve böylece elini cebine sokmayı öğreniyor.

Yürüdüğümüz yol çok işlek bir yol. Hem mağazalar var sıra sıra hem de korkunç bir insan trafiği. Gözlerini mağazalardan alamadığı için yürüsün diye asılıyorum adeta. Nalbur bile olsa Dila'nın bakacak bir şeyi mutlaka var çünkü. Hemen hemen 10 mt ilerimizdeki bir mağazadan müzik sesi geliyor:

Evlerinde lambaaaları yanıııyor
Göz göz olmuş, ciğerlerim kaaanıyor hobaaaa!

Az sonra neler olacağını bildiğim için gözucuyla Dila'ya bakıyorum. Henüz bir tepki yok.

Yaklaşıyoruz.
Yaklaşıyoruz..
Yaklaşıyoruuuuz...

Dila'dan hala tepki yok! Şaşırıyorum. Müziği asla duymamazlıktan gelemez çünkü, dayanamaz. Tam artık mağazayı geçtik derken hani çocuklar tutar tutar da artık tutamayacak kadar sıkıştıklarında, can havliyle "anne çişim geldi" der ya. İşte aynı tonlamayla Dila şöyle diyor:

- Anneeee oynamam gerekiyo!

Dila bunu söylerken gördüğüm şey, çoktan kontrolden çıkmış poposu oldu :)

Pendik'te bir kış akşamı...
Hava çoktan kararmış ve buz gibi.
İnsanlar evlerine gitmek ya da bir yerlere yetişmek için koştururken biz ana kız cadde ortasında göbek atıyoruz.

Evlerinde lambaları yanıııyooorrr oooooh
Göz göz olmuş ciğerlerim kaaanıyoooor ammaaaan
Hadi annecim yandaaan :))

hangi masal uyutur?

2009-11-02T13:58:00.008+02:00

Çocuk yetiştirmenin vazgeçilmez ritüledir kitap okumak, masal anlatmak. Masallar konusunda yetenekli değilim ben. Külkedisi miydi saçını uzatıp prensi odasına alan, kırmızı başlıklı kızın ninesini fil mi yemişti, üvey anne hangi aşamada şehadet getirip müslüman olmuş ve o zavallı yavrucaktan af dilemişti bilemem. Hayal gücüme de çok güvenemediğim için uyduramıyorum da. Zaten Kemalettin Tuğcu okuyarak büyümüş nesildenim ben. Aklıma geleni anlatsam çocuk depresyona girer. O yüzden bolca kitap alırım Dila'ya. Hem kitap kalemle haşır neşir olsun istiyorum hem de masallar konusunda ciddi desteğe ihtiyacım var. Ama çoğu zaman Dila'yı uyutmak için odamıza çekildiğimizde sohbet ederiz, kitapları gündüz okuyoruz. Yine bir gece uyumak için odadayız. Daha doğrusu o uyuyacak, ben uyuyacakmış gibi yapacağım.

- Dila biliyor musun benim kalbim ne diyo?
- Ne diyo?
- Bak atarken kalbim Di-la Di-la diyo. (guguk kuşu gibi)
- Hani bakiiim.
- Bak dinle şimdi diyecek yine.

Başını göğsüme yaslıyor, ben fısıltıyla Di-la Di-la diyorum. Duyunca çok seviniyor ve tekrar uzanıyor yanıma. Parmağını emmeye başlıyo cok cok cok diye. Bu iyiye işaret. Uyku moduna girdi çünkü.

- cok cok cok cok..
- ...
- Benim kalbim de ne diyer biliyo musun anne?
- Ne diyo annecim?
- Naz-lı Naz-lı diyer benim kalbim.

Nazlı, Dila'nın sınıf öğretmeni. Sabah kalkınca yapılacaklar listeme " Nazlı öğretmen dövülecek" notumu alıyorum ama hala öncelikli hedefim Dila'yı uyutmak olduğu için planımın üzerinde çok düşünme şansım yok. Ve fakat ne yazık ki Dila'nın da uyumaya niyeti yok!

- Anne biliyo musun çocuklar kole içmeeeez. cok cok cok cok...
- İçmez annecim.
- Ama çocuklar su içerler, ayran içerler, kole içmezler yoksa sen kızarsın. cok cok cok cok..
- Sadece ben kızmam annecim. Bütün anneler kızar çocukların kola içmesine çünkü kola çocuklar için çok zararlı.
- cok cok cok cok...

....

- Anne biliyo musun çocuklar ruş sürmeeeeez. cok cok cok cok..
- Sürmez annecim. (ya sabır benim içim akıyor uykudan)
- Ama makkaş da sürmez yoksa sen kızarsın. cok cok cok..
- Sadece ben kızmam annecim. Tüm anneler kızar çocukların makyaj sürmesine. Çünkü siz böyle çoooook güzelsiniz.
- cok cok cok cok...

.
.
.
.

Dakikalar sonra...

Ben- "Zzzzzzz..."
Dila salonda babasıyla:

- Baba biliyo musun çocuklar kole içmeeeeeez!!!

( Güzel Nazlı öğretmenimize sevgiyle... )

kakamızı sevelim :)

2009-11-02T13:57:00.009+02:00

Tuvalet eğitimi!

En korktuğum aşamalardan biriydi Dila'yı büyütürken. Sanki ben hiç başaramayacakmışım, O hiç öğrenemeyecekmiş gibi gelirdi. Zaten o yüzden ısrar etmek yerine bir sabah uyanıp "anne ben bu bez işinden fena sıkıldım, artık tuvalete gideceğim" diyeceği günü bekledim. Tüm kalbimle hem de :)

Dila'nın tuvaleti bilmeyişinin en komik tarafı kaka seanslarıydı. Çişi küçümseyerek her yerde, her şartta ve hiç tepki vermeyerek yapan Dila, kakası için neredeyse ayin yapıyordu! Bazen kimsenin olmadığı bir odada yatağa tutunup kıpkırmızı bir tırtıl gibi, bazen de gördüğü ilk masanın altında, en yakın sandalyenin arkasında ıkına sıkına görüyordu işini. Yanına gidersek, ona bakarsak çok sinirlendiği için kaçamak bakışlarla izliyorduk biz de onu. Ebeveyn olunca saçma sapan hobiler edinildiğini daha önce söylemiş miydim?

Ama işte hayat hep böyle güzel geçmiyor tabi. Artık bezle vedalaşma günü gelmişti ikimiz için de. Bir sabah uyandık ve bezimizi çöpe attık. Acımız büyüktü. Ama hayat devam ediyordu. Ben, en geç bir saat içinde " anne koooş, çişim geldiiii" demesini beklerken Dila akşama kadar her yere işedi. Beşinci kez üstünü değiştirip yeri sildikten sonra bitmiştim. Bu savaşı kazanamayacağım çok açıktı. Tam beyaz bayrağı açıp teslim olmaya karar vermiştim ki şu sesi duydum:

- Anne çişim geldiiii!

Dila'yı kaptığım gibi Hülya Koçyiğit adımlarıyla mutlu ve mes'ut koşarak tuvalete gittim. Koridorda Ediz Hun'u da görsem hiçbir şey beni yolumdan döndüremezdi.. Görevim çok ulvi ve bir o kadar da tehlikeliydi! Yerde 6. kez çiş görmeyi kaldıramazdı zayıf kalbim. Biraz klozete, biraz ayağıma derken böylece ilk kez tuvalete çişini yaptı. Sifonu çektiğimizde giden çişe bakıp el sallarken ana-kız çok mutluyduk:

- Güle güle çiiiiş, hoşkalaaal!

Saatler sonra huzursuzlanmaya başladığında kakası geldiğini anladım. Tıpkı çişimiz gibi kakamıza da el sallayabileceğimizi söyleyerek ikna ettim. Tuvalete gittik. "Plop" sesini duyduğumda timsah yürüyüşü yapmamak için zor tuttum kendimi sevinçten! Bir günde bu kadar mutlu olmak diğer insanlara haksızlıktı.

Tuvaletteki küçük kakaya baktık. El sallayarak "güle güle kakaaa" derken ikimiz de zıplıyorduk Dila'yla. Savaşı almış komutan edasıyla banyodan çıkmaya hazırlanırken duyduğum soruyla olduğum yerde kaldım:

- Kakam nerde?

Buyur. Hadi ver bakalım cevabını Ebru. Kakası nerde? ( Cem Yılmaz'dan değilse burda 'sıçtım'. )

- Eee.. Annecim tuvalet yedi kakanı! ( Burda tüy diktim.)

- Tüyalet yidi mi? Ühüüüü, anne kakam nerdeeeee bühüüü ?!!!

- Annecim ağlama sen yine yaparsın! ( Burda da sıvadım.)

O günden sonra çok uzunca bir süre kakasını tuvalete yapmadı. Göz göre göre küloduna yaptı tuvalete yedirmemek için. Şimdi bunu da aştık. Ufak kaçamakları saymazsak tuvalet alışkanlığını kazandığını söyleyebiliriz.

en büyük peçiktaş!

2009-11-02T13:54:00.008+02:00

Ben küçükken takım tutmazdım. Sanırdım ki bir takım tutsam, büyüdüğüm zaman o takıma girip oynamak zorunda kalacağım. 5 - 6 yaşlarındaydım ve henüz gol atmaya hazır değildim. Futbolcu olmak için evden ayrılmak da planlarım arasında yoktu. En uzun vadeli hedefim yarın sokakta ne oynayacağımdı. Hepsi bu!

Birgün, komşumuzun oğluyla sokakta oynarken bana dedi ki:

- Sen hangi takımı tutuyosun?
- Ben takım tutmuyorum.
- Niye ki?
- Çünkü evden gitmek istemiyorum ık, mık, vs..

Çok güldü! Oğlanların kızlara kur yaptığı yaşlarda olmadığımızdan olsa gerek tepine tepine, anıra anıra güldü. Dedi ki:

- Fenerbahçe'yi tutsana.
- Tamam tuttum.

İşte ben o gün bugündür Fenerbahçeli'yim.

Bir Fener'li olarak büyüdüm ve gidip Beşiktaş'ı çok seven bir adamla evlendim. Daha da katmerlisi, Beşiktaş deyince dünyayı durduran bir oğlum oldu. Çok fanatik değilim, hiç bir duygunun saplantı boyutuna gelenini sevmedim. Ama bilhassa Fener-Beşiktaş maçlarında sırf Kadir'le Gökhan'ı kızdırmak için bildiğim tek tezahürat olan ve yine bir Fener-Beşiktaş maçında, 90. dakikada Tuncay'ın attığı golle gelen galibiyet üzerine söylenmiş şu tezahüratı hep söyledim; her maçta, her şartta:

Girişimiz olay
Çıkışımız kolay
Nasıl taktı amaaaa
Doksanda Tuncaaay
Doksanda Tuncaaaay oooo ooooo!

Ama yok işte Allah'ın sopası; Dila da Beşiktaş'lı oldu! Daha hamileliğimin ilk aylarında, Gökhan eve 3 tane Beşiktaş logolu bebek çorabıyla gelip " bunlar kardeşim için" dediğinde anlamalıydım başıma gelecekleri. Gökhan çorap alarak başladı, her fırsatta "en büyük Beşiktaş" dedirtti ve Dila da Beşiktaş'lı oldu. İlk zamanlar şöyle söylüyordu:

- En büyük Piçiktaş, en büyüğü yok!

Zamanla düzeldi ve şimdi neredeyse Kazan'da maç öncesi eğlenecek kıvamda, coşkuyla bağırıyor en büyük Peçiktaş diye! Hazmedemediği tek şeyse benim Fener'li olmam. Hatta bugün, televizyonda Beşiktaş'ın ismi geçti bir ara ve koşa koşa babasına gitti. Pür heyecanla dedi ki:

- Baba bak bize Peçiktaş dediler.
- Evet kızım. En büyük Beşiktaş!
- En büyük Peçiktaş, başka büyük yok!

Oradan ışık hızıyla yanıma geldi ve sordu:

- Anne sen Fener'i mi tutuyosun?
- Evet Dila ben Fener'i tutuyorum.
- Şimdi sen sor bana.
- Dilacım hangi takımı tutuyosun sen?
- Peçiktaş'lıyım!
- Başka?
- Kartal'lıyım!
- Başka?
- Başka mı? Başka tutmuyorum!..

Biraz bizden...

2009-10-31T00:30:00.000+02:00

Biliyorum ki kah oradan, kah buradan bahsedeceğim.
Aklın karışacak. Kendimi dinlerken benim de aklım karışıyor çünkü.

O yüzden kısaca anlatayım şimdi..
Henüz yolun başındayken...

Ebru ben.
Uğruna dünyayı ters yüz ettiği Kadir'in sevgilisi...
Çok yakışıklı bir oğlum var; eşimin en güzel hediyesi..
Ve bir kız da ben doğurdum tarih 06.06.06 iken; tam bir cin cadısı!

Vıcık vıcık annelik, mucuk mucuk evlilik yazıları bekleme benden.
Öyle yaşamıyorum.
Öyle yaşamamak için sonsuz bir çaba sarfediyorum hatta.
Dünyaya evlenmek, çocuk doğurmak için gelen kadından ziyade öyleymiş gibi yapan kadından nefret ediyorum çünkü ben.

Biz, hikayesi bambaşka dört kişi...
Ebru,
Kadir,
Gökhan ve Dila...

Mükemmelmiş gibi davranan herkese inat,
Aynı çatı altında,
Aynı isim altında,
Ama gülüşerek,
Ama küsüşerek,
Had safhada gürültülü bir hayatı yaşıyoruz.

Diyelim ki buraya yazmak seni de davet etmek olsun hayatımıza..

Gel içeri ne duruyorsun?

esra erol'la izdivaç ya da evlen benimle veya bayıra karşı yatır beni...

2009-10-30T15:22:00.001+02:00

Ah bir yolunu bulsam kesinlikle katılmak istediğim tek program!

Giyinsem en anne modelinden hanımkız eteğimi... Çorabım öğretmen marka olsa ve 86 numara... Aynada son gördüğüm, seksenli yılların burda kataloğundaki kapak kızına benzese mesela...

Arkada heyecanla beklesem adımın anons edilmesini ben... (öyle mi yapıyorlar?) Adımı söyledikleri an atsam kendimi piste, bir o yana bir bu yana savrulsam oynarken... Bak ben neler vaadediyorum, sende ne var dercesine bakış atsam adaylara...

Otursak artık... Birden içimdeki şuh kadın çipim yanmışçasına hanımkız olsam o sandalyede... Bunlar ne ki, bende neler var diye bakışlar atarak sorular sorsa Esra bana ve ben en idealinden nasıl da sevgiye muhtaç kız olsam... Beni sevecek, beni savuracak, bana hep öğretmen ve hep 86 numara çorap alacak adaylar gelse tek tek... 70 küsur yaşındaki amcayla orta yolu arasak... Emekli maaşını konuşsak bana aşk dolu bir hayat vaadederken... Evim nerde demişti? Hmm çok uzak...

63 yaşındaki aday çıksa sonra... Gördü ya ben nasıl oynadım, nasıl da istekli evliliğe... Kendini ispatlamak istercesine tepinerek oynasa... Arabasını sorsam var mı acaba... Ne dedi? Hmmm çok eski...

Orada genç biri olsa... Dese ki ben de talibim... Göz süzsem ben ona... Sanki Esra da göz süzüyor gibi... Yok canım daha neler... Anlatsa o çocuk... Yurt dışında doktordum dese... Şimdi döndüm, iş arıyorum, hayırlı da bir kısmet, ev kızı dese... İçim ürperse doktor talibe yalanına inanarak... Bak gördün mü, Şerife çatlar şimdi hırsından diye düşünsem doktor talibime bakarak... Evi de mi yokmuş... Hmm... Olsun, zamanla inşallah...

İçim sevinç dolsa... Dayanamayıp kendimi tekrar piste atsam... Oynasam yeniden ve bu kez sadece saçlarımı değil eteğimi de savura savura... Doktora imalı bakışlar atsam... Arada gözüm bacaklarıma takılsa... Ne iyi ettim ben bu çorabı giymekle diye düşünsem... Doktor da bacaklarıma bakıyor, demek o da beğendi... Bir kez daha göbek atarken ona doğuracağım çocukları hayal etsem artık yeterince para kazanıp alacağı evi düşleyerek... Esra hırsından çatlasa doktor onu değil de beni seçti diye... Şerife de ne kıskanacak... Sümüklü Şerife... Sidikli Şerife... Ne de çok havalandı mühendise gidince...

Mahalledeki herkes beni konuşacak... Televizyona çıktı diyecekler... Meşhur oldu diyecekler... Hülya Avşar'ı izledikleri yerden beni seyredecekler... Pişman olacak beni oğullarına istemeyen komşular...

Her şey umduğum gibi gitse... Doktor beni alsa... Parası da yokmuş... Olsun, doktor O... Kazanır para... Annesiyle oturmak da nerden çıktı şimdi? Bu ev neden bu kadar eski? Doktor neden çalışmıyor?

Şerife'ye de araba almış mühendis kocası...

...

Bunu yazalı çok olmuş başka bir platformda.
Dün bir ara tv'de bu programa denk geldim. Kıbrıs'tan bir adam vardı evlilik damarı kabarmış. Bol altınlı, bol künyeli bir amcaydı. Dedi ki;

- Ben işimi gücümü bitirince açarım tv'yi seni izlerim. Öyle müptelayım. Millet dalga geçiyo 'sen karı mısın?' diye benimle. Ama esra, hastayım sana!

Dur dur gülme.
Komik olan bu değil. Asıl malzeme Esra'ydı yine!
Hop diye sıçradı sandalyeden, işareti ve niyeti havada kapan orkestra başladı tıngırdamaya, Esra da oynamaya...

Ve yerine dönünce şöyle söyledi:

- Yanaklarım güzeeeel, dudağım güzeeel, her bi şeyim güzeeel! Seversin tabi!

Ey yumurtaya can veren Allahım..
Hani yarattığını takip edecektin?..

yaşasın cumhuriyet!

2009-10-30T13:52:00.000+02:00

Ben susarım artık..
Daha iyisini söyleyemem çünkü...

gölköy adında bir yer varmış gelibolu'da
televizyonda gösterdiler geçen gün.
gelenek edinmiş köy halkı,
'ben kendimi bildim bileli bu böyledir'
diyor muhtar:
29 ekim’de toptan sünnet ederlermiş çocuklarını...
derken ekranda entarili bir çocuk belirdi
kirvesi tutmuş kolundan
yatırdılar bir kamp yatağına,
ardından sünnetçi olacak zat boy gösterdi
elinde bıçağıyla,
çocuk kaldırdı başını, bağırdı:
'yaşasın cumhuriyet' diye
bunun üzerine de ekran karardı

korkarım bu, sade gölköylülerin değil, umumumuzun
sade küçüklerimizin değil, büyüklerimizin de
düştüğü bir tarihsel yanılgı
çünkü sünnet değil, farzdır cumhuriyet !

Can Yücel

içmiyorsam sebebi çok!

2009-10-29T02:56:00.002+02:00

Ben sigaradan kurtuldum!

Darısı senin de başına o kahvenin yanında sigaran da varsa eğer. İnan tüm kalbimle diledim bunu senin için...

Biliyor musun; sigarayı bırakmak, bırakamamaktan korkmaktan daha kolay. İnan daha kolay. İste yeter demeyeceğim elbette. Kendi hikayemi anlatacağım. Belki seni harekete geçirecek bir şeyler saklıdır içinde...

Bir zorunlulukla başladı her şey.
Eşim kurtulmak zorunda olandı, bense eşlik etmek zorunda kalan...
Hani yuvayı yapan dişi kuş işte..
Ben oldum bu hikayede.
Sigaradan kurtulan dişi kuş oldum ben.
Mutlu oldum ben...

Doktor dedi ki;
Çocuklar kendinize gelin! Artık kanser hastaları ölmüyor neredeyse, damar hastaları ölüyor ansızın ve çoğunlukta. Vücudunuzla dalga geçiyorsunuz, damarlarınızın ulaştığı tüm organlarınızla dalga geçiyorsunuz! Bırakın şu sigarayı...

Tamam dedik, son 10 gün!

Oysa biliyor musun ben çok severdim sigara içmeyi. Her gece terk etmek için kendime neler söylediğim ama sabah uyanınca ilk fırsatta kollarına koştuğum sevgili gibiydi sigara. İzlemem ama izlemiş kadar biliyorum; o Behlül'dü ben Bihter.. Öyle diyeyim :)

Son 10 günde çok az içtim vücudumu yoksunlukla tanıştırmak için.
Ve kaybına, yokluğuna alışamadığım dostlarımı düşündüm..
Onların yokluğuna ben alıştıysam...
Ses gelmeyen yere gittiklerinden beri bir kez duymadıysam seslerini, tek bir kez görmediysem yüzlerini...
Bir anne evladını bir daha asla göremeyerek yaşayabiliyorsa..
Yaşamak ve alışmak zorunda kalıyorsa..
Ben neye dayanamıyorum dedim.
Kızdım kendime!
Ve kurtuldum sigaradan.

Ne mi oldu?

3. saat mis gibi koktuğumu,
3. sabah hop diye kalktığımı fark ettim...
Ve cildimin pırıl pırıl parladığını. kafamın rahatladığını...
İçimi bilemem. Onu doktorlar anlatsın.

O sevgiliye dönmemek tek dileğim.

Pankart açarız ihtimalinde bile;

Ex'ten next olmaz diye :)

hoş olmayı, hoş kalmayı umarak...

2009-10-29T00:27:00.000+02:00

ben aslında uzak bir şehri çok özlüyorum...

uğruna karada gemiler yürütülmüş şehri ilk gemiyle terk etmek istiyorum...

ve bildiklerimi herkese anlatmak...

özlediğim o uzak şehirde, o bahçede olmak istiyorum yeniden.

sabahın kör ışığında hevesle toprağa dokunmak istiyorum eskisi gibi...

bu şehrin dinmeyen uğultusuna inat, yere düşen yaprağın sesini bileyim istiyorum.

bir dostuma göre hayal hatası bu olanlar; hayal hatası yaptık biz.

madem bu şehre ve bu gürültüye mahkumum...

öyleyse ben de anlatmaya başlıyorum...